ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଅଗ୍ନି ମହାର୍ଷି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ଦୁର୍ଗରେ, ହେ ମହାମୁନି, ମୁଁ ଅଛି।” ଏହା ପରେ, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ଥାନ ଆଶା କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଡାକାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, “ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ବାଣୀ କଥା କହନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରକାଶ କର।” ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ବାଣୀ ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ମିଥ୍ୟା ଅକ୍ଷର ଯୋଗ ହୋଇଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭ ଏବଂ ଅପବିତ୍ରତା ଆସେ। ତାପରେ, ପ୍ରଜାପତି, ଅକ୍ଷର ‘ଅ’ ର ଅଗ୍ନିକୁ ପୁନଃ ଡାକି, ତାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ କରିଦେଲେ। ତେବେ, ଅଗ୍ନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ବାଣୀର ମୁଁହଁ।” ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁଦିନ ତେଜର ସ୍ଥାନ ଆଶା କରିଛ, ତୁମର ତେଜ ଦେଖି ଚକ୍ଷୁ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।” ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ‘ଇ’ ଅକ୍ଷରକୁ ଅଲଗା କରି ଅଗ୍ନିକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, “ତୁମର ଶକ୍ତି ବିଶେଷ, ନମ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଶୀତଳ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ଏଉଁଠାରୁ ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଦ୍ୟୁତି ଓ ସ୍ୱଭାବରେ ଶୀତଳ ହେବା। ତୁମେ ଗଛ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ତେଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା। ଏହିପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ତାହାକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଏହିପରି ଅକ୍ଷର ‘ଉ’ ର ଅଗ୍ନି ଆକାର ନେଇ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଅଗ୍ନି ଏହି ଆକାର ଧାରଣ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବାଣୀ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପଚାରିଲେ, “ହେ ଅଗ୍ନି, କେଉଁ ସ୍ଥାନ ତୁମେ ଚାହୁଁଛ?” ତେବେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହିପରି ହେବ। ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମେ ସଦା ବ୍ୟବସ୍ଥାର କାରଣ ହେବ। ଯଦି ତୁମେ, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଏହି ମୂଳ ଧର୍ମ ନୁହଁ, ତେବେ ସେଇ ମାୟାର ଅଭିଲାଷା ଦ୍ୱାରା ମୋହ ହେଉଛି।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ସେଇ ଅଗ୍ନି ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ‘ଅ’, ‘ଇ’, ଏବଂ ‘ଉ’ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଉପର, ତଳେ ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଗ୍ନି ଭରି ଯାଇଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ସ୍ୱାମୀ, ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭାର ଭଣ୍ଡାର ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ତେଜର ଭଣ୍ଡାର, ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ, ମାୟାରେ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଓ ମୋହ ଦୂର କରୁଥିବା, ଉପରକୁ ମୁହଁ ଥିବା, ସତ୍ତା ଓ ପୃଥିବୀର ସାର, ପଦ୍ମନୟନ, ମେଘଦେଵ ଓ ଅଗ୍ନିଦେଵ, ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଭଳି ଖିଲିଥାଏ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଆକାର, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ମହାବାହକ, ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଵୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମହାଶ୍ରୀମାନ, କଳିମାୟ ପଥ ଧାରଣ କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।” ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମର ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ।” ଏହା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଶିର ନମାଇ ପୁନି କଥା କହିଲେ। ଏବେ ସେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ତୁମେ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ନାଥ।” ଏହିପରି, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ନିତ୍ୟ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ଦେଵତା ସଦା ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଏବଂ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା। ଏହିପରି, ପ୍ରଜାପତି ଏକ ମହା ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ। ତା’ପରେ, ଅତି ଲାଲ ଆଭାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଵତାଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପତି ଦେଖି, ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ଦୁହିଁର ମୂଳ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।