ଏହି ଦିନ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି। ଏହି ଦୁଇ ଜଣେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵଭାବରୁ ରୁଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି; ଏହି ଦୁଇ ଜଣେ ତୁମର ଅଂଶ ଭାଗ ହେଇ, ଦ୍ଵାପର ଶେଷରେ ପୃଥିବୀରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଦୁଃଖର ଶବ୍ଦରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଦେବତା, ଯେବେ ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆସିଲା, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଇଁ ବଲି ନିହତ ହେଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ମୁଁ ତୁମର ମନୁଷ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବିନି। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ମଘବନ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ— ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହିପରି କହି ବିଷ୍ଣୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପୁଣିଥରେ ପୃଥିବୀରେ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକ ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ବ୍ରହ୍ମନ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ହତ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ। ଏହି ପାପରୁ ପରିଶୁଧି ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କର। ଏକ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ହେଉ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଆହୱନୀୟ ଅଗ୍ନି ହେଉ। ଏକ ବୃତ୍ତରେ ତୁମେ ନିଜକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର, କିନ୍ତୁ ଧନୁର ଆକାରରେ ଚଳା ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି ତପସ୍ୟା କର, ଏହି ସମୟରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତରେ ଶୁଧ୍ଧ ମନ ନେଇ ସେ ବଡ଼ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କର। ଏହିପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରି, ମହାତ୍ମା, ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏହି ଘଟଣା କାହିଁକି ଘଟିଲା? କିପରି ରୁଦ୍ର, ନାୟକ, ସଚେତନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ? କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ଶଙ୍କର, ଅଚ୍ୟୁତ, ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା? ସେହି ଚମତ୍କାର ପଞ୍ଚମ ମୁହଁ କିପରି ଦେଖାଦେଲା? କିଏ ଏହି ଭ୍ରମିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ହରଙ୍କୁ ହତ କରିବାକୁ ପଠାଇଲା? ସେ ଦୁଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ, ସଫଳ କିମ୍ବା ଅସଫଳ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁହଁ, ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ, ସେ ସମୟରେ ରହିଥିଲା। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମା କୁହାଯାଇଛି, ସେ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଦେଖି, ସେ ମହାପୁରୁଷ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ହତ କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧୂଳି ନିମ୍ନ ହେଲା। ମୁଁ ବିନୟପୂର୍ବକ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛି, ମୁନିମାନେ ଯାହା ଗାନ କରନ୍ତି, ଏହି ଘଟଣାକୁ ବିସ୍ତୃତ କରି କହ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ସେ ପ୍ରଥମ ଡିଅଂଡା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ଏହା ଜନ୍ମ ନେଲା। ସ୍ୱୟଂଭୁ, ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି, ଶ୍ରବଣ ଓ ମନର ଏକତାରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ନିଜ ହାତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେବେ ତଳ ଅଗ୍ନି ଝରିଯାଉଥିଲା, ଉପର ଅଗ୍ନିକୁ ଧରି ରଖିଲେ। ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଶିଖାରେ ଜ୍ୱଳି, ସମସ୍ତ ଧ୍ୱନି ଓ ଚିଙ୍ଗାରି ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ଦେବତା, କାହିଁକି ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ବାଧା ଦେଲା? ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ କେଶ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ: ମୋତେ କୌଣସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ନାହିଁ, ମୋ ଶରୀରରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ତାପରେ ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୋତେ କୌଣସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ: ମୋତେ କୌଣସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି କିମ୍ବା ସ୍ଵସ୍ଥତା ଶରୀରରେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ସ୍ରଷ୍ଟା ଏକ ନୂତନ ଶରୀର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଶରୀରକୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଆହ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋତେ କୌଣସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି କିମ୍ବା ସ୍ଵସ୍ଥତା ନାହିଁ; କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ବ୍ରହ୍ମା ଚିତ୍କାର କରି ଅଗ୍ନିକୁ ବିଭାଜିତ କଲେ। ଆଘାତ ପାଇ ଅଗ୍ନି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଚାହିଲେ।