ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ତେଜରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏବଂ ସେମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏହି କଥାମାନେ କହିଲେ। ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକର ଦେହ ନିମିତ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେ କଳା ଥୋରାକୁ ମଣିଷ ନିଜ ନଖରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ କରିଲେନି। ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର, ତୀବ୍ର ଆକୃତିକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ଗ୍ରହମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶିଖରରେ ରହିଥିବାବେଳେ, କୈଳାସ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, କପାଳଧାରୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଶାସନ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦାତା। ଆପଣ କାଳର ନାଶକ ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ମହାକାଳ ରୂପେ ପରିଚିତ। ଆପଣ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶଙ୍କର ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି। ଏହିପରି, ହେ କପାଳୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି; ଆମପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ।" ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଧଳା କପାଳ ଧାରି, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ—ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜୋମୟ ହୋଇ ଉଦୟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ନିଜ ଲାଳା ଲୋଢ଼ ଉପରେ ନେଇ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ସେଇ ଘମରୁ କୁଣ୍ଡଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଧନୁଷ ଓ ମହାବାଣ ଧାରଣ କରି। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। "ଏହି ପୁରୁଷକୁ ମୁଁ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ; ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧୁ ହେବେ," ଭାବି, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଖେଳ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସର୍ବଶ୍ୱର। ସେ ଭୂମିରେ ଏକ ଆଂଗୁଠିରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟର ଧାରା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ କପାଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଭଳି ତୀବ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ୍। "ଏବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ଭିକ୍ଷା ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ?" ଏହି ଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ସବୁ ଜାଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ତାଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କଲେ। ସେ ଘିଅ ପିଗ୍ହଳିବା ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ପବିତ୍ର ଦେଖାଉଥିଲେ। ଶିପ୍ରା ନଦୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଏକ ସରଳ ଓ ତ୍ୱରିତ ଧାରାରେ ବହିଗଲା। ଦେବୀୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଏହି ଧାରାକୁ ହରିଙ୍କ ବାହୁରୁ ଧାରଣ କଲେ। ତା’ପରେ ନାରାୟଣ ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। "ତୁମର ପାତ୍ର ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ," ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ—ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାରେ ଶୋଭିତ—କପାଳକୁ ଆଂଗୁଠିରେ ଟିପି କହିଲେ, "ପାତ୍ର ଅତିରିକ୍ତ ଭରିଗଲା।" ତା’ପରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଆଂଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଶ୍ୱ ରୁ ରକ୍ତ ଆଣିଲେ। ଏହି ରକ୍ତ ମଣ୍ଡିଆଯିବା ସହ କ୍ରମେ ଫେନ ଓ ବୁଲ୍ବୁଲି ତିଆରି ହେଲା। ହଜାର ବାହୁଧାରୀ, ଲାଲ୍ ଆଖି ଥିବା, ପୁନଃପୁନଃ ଧନୁଷ ତାନିଲେ। ଏକ ପୁରୁଷ, ଅର୍ଜୁନ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା, କପାଳ ଭିତରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେଇ କପାଳରେ ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲେ। ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ 'ନର' ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅଧିପତି।