ବୟସ୍କ ହେଲେ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ; ଏକ ଦିନ ଶୟନକାଳରେ, ତାଙ୍କୁ ନରକରେ ପୀଡିତ ଜୀବମାନେ ଧରି ନେଲେ। ସେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମଫଳରେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ଅଳ୍ପ କଲ୍ୟାଣମୟ ପୂଜା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ତୁମ ଅପକର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପାପୀ, ତୁମ ବଂଶ ନରକରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଏପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜଙ୍କ କଥାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ—ମୋ ରାଜ୍ୟ, ଦେହ କିମ୍ବା ନଗରରେ କିପରି କଲ୍ୟାଣ ହେବ? ତେବେ ରାଜା କହିଲେ: "ଆଜି ସ୍ବପ୍ନର ଶେଷରେ ମୁଁ ମୋ ବାପା ଓ ପୁରୁଣା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କଲେ। ଏହା ପରେ ଦଶ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଯିବେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପରେ ଯିବା। ଏପରି କଥା କହି, ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋତେ ଜାଗେଇଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।" ତାପରେ ଇନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ: "ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଠାକୁରମାନଙ୍କଠାରୁ ଯାହା ଶୁଣିଛ, ଏହା ସତ୍ୟ। ଯେପରି ଭଲ ପୁଅ ପାଇଲେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି, ତେଣୁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଣ।" ରାଜା ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଣି, ନମ୍ରତା ସହିତ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଉପାୟ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: "ଭଲ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ଅତି ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନରକରୁ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ। ଯାହା କରିବା ଦରକାର, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା କହ।" ତେବେ ସତ୍ୟବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: "ପ୍ରଥମେ ଉପନୟନ ଓ ପୂର୍ବ ଆଚାର କରିବା ଦରକାର। ରାଜା, ତୁମେ ଶୈଶବରୁ ଅପକର୍ମ କରିଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ପ୍ରଭାସ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳକୁ ମନରେ ଯାଇ, ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦେଇ, ପୂଜ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଯାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ମାନି, ରାଜା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ନିଷ୍ଠା ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସଂଯମ ଓ ମଧ୍ୟମ ଆହାର ନେଇ, ବହୁ ଦାନ କଲେ। ଏକ ସମୟ ପରେ ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପରିଷ୍କୃତ ମନେ ସ୍ନାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ କହିଲେ: "ପୁଅ, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ହେଲୁ।" "ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଜଳଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ତୀର୍ଥର ପୂଣ୍ୟେ ଏହି ଦେହରେ ଏଠାକୁ ଆସିବା। ଏହି ସ୍ଥଳ 'କୁଳସଂତାରଣ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ବଂଶର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ।" ଏପରି କହି, ରାଜା ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସ୍ବର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। "ହେ ରାଜରୁଷି, ଏହି କୁଳସଂତାରଣ ତୀର୍ଥର ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି। ରାଜା ନିଜ ଦେହରେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ—ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ସ୍ନାନ କଲେ, ସେଠି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ରହିଛି।" ଏପରି ଚତୁର୍ଥିଶ ଅର୍ବୁଦାଖଣ୍ଡର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ଏକାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର 'କୁଳସଂତାରଣ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଅଠଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ସ୍ନାନ କରେ, ସେଠାରେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ପୂର୍ବଜମାନେ ତୀର୍ଥର ପୂଣ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି। ଏହାର ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଶତ୍ରୁନାଶ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।