ପ୍ରଭାସ ଅଅର୍ବୁଦ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁଠି ଗୌତମ ଆଶ୍ରମ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠି ଯଦି କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅସ୍ତମାନ ଦିନରେ, ତାହାର ଫଳ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ସେଠି ତିଳ ଦାନ କରିବାକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ବଡ଼ ସ୍ତୁତି କରିଥନ୍ତି। ଅର୍ବୁଦ ତୀର୍ଥରେ, ଗୌତମୀ ତୀର୍ଥକୁ ଯାତ୍ରା କରିବା, ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି ସିଂହ ରାଶିରେ ଥିବାବେଳେ, ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷର ଫଳ ସମାନ। ଏହି ବିଭୁତିମୟ ଗୌତମ ଆଶ୍ରମ ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏହି ଚାଳିସି ଅଧ୍ୟାୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଯାହା ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଏହି ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମଣିଷ ଦଶ ଆଗ୍ରଜ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥାଏ। ଏହି ଦିନରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାଧିକାର କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସନ ଦିନରେ ଜନମାନେ କେବେ ବି ଖୁସି ହେବାକୁ ପାରିନଥିଲେ। ସେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଧନ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ। ବୟସ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶାନ୍ତି ନାପାଇଲେ; ଘୁମ ଦିନରେ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତଳି ଯାଇଥିଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପ, ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ଚରିତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶଜମାନେ ସ୍ବର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ତେଣୁ, ଏକ ଅଳ୍ପ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପୀ ବଂଶ ନରକରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି। ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଅତି ବିଷାଦ ହେଲେ। ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ପୂର୍ବଜଙ୍କର କଥା ସ୍ମରଣ କଲେ: "ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଶରୀର, ନଗର କେମିତି ଭଲ ହେବ?" ତାଙ୍କର ସ୍ବପ୍ନ ଶେଷରେ ରାଜା କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ମୋ ପିତା ଓ ପୁରୁଷ ଦେଖିଲି। ସମସ୍ତେ ମୋତେ ତୁମର ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିନ୍ଦା କଲେ। ଏହି ଦଶ ଆଗ୍ରଜ ଏବଂ ଆଗକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବି।" ଏଭଳି କହି, ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଜାଗିଗଲେ। ଇନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ, "ଏହି କଥା ସତ, ମହାରାଜ, ତୁମ ପୁରୁଷମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି। ଏକ ଭଲ ପୁତ୍ର ପାଇଲେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକ।" ରାଜା ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ସହିତ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ଏକ ଭଲ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଅତି ପାପୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନରକରେ ଥିବାମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ଏଠି କଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ସମସ୍ତ କହନ୍ତୁ।" ରାଜାଙ୍କ କଥାକୁ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ପୂର୍ବ ନିୟମରେ ଦୀକ୍ଷା ନେବା ଆବଶ୍ୟକ। ରାଜା, ତୁମେ ଶିଶୁକାଳରୁ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ତୁମେ ଯଦି ସମସ୍ତ ପୂଣ୍ୟ ଜଳରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହେବା, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ପ୍ରଭାସ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ, ଏହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ମନରେ ଯାଇ, ଉଚ୍ଚତମ ଦାନ କର, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିନାହାନ୍ତି।" ତାପରେ ରାଜା ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ, ଦେଶରେ ଘୁଡିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମିତ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ଦାନ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ନେଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, ଆମେ ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛୁ।