ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ସେଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନ କରିବା ବେଳେ ଯାହାକୁ ମନେ କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରର ବିବରଣୀ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁନି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏଇରାବତ ଆଦି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଗଜତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିର ବର୍ଣ୍ଣନା ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେଠି ଯେଉଁଠି କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ବିଶେଷକରି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଦଶାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହା ଶ୍ରୀଦେବଖା ମୂଳ ମହିମା ବିବରଣୀର ଅନ୍ତ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଧୀର, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭାବରେ ବ୍ୟାସତୀର୍ଥର ମହିମା ବିବରଣୀ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏଠି ପୂର୍ବରୁ ଗୌତମ ନାମକ ମହାତ୍ମା ଋଷି ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଅତିଧାର୍ମିକ ଏବଂ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରୁଥିବା ବେଳେ ପୃଥିବୀ ଭାଗିଗଲା। ସେତେବେଳେ ଏକ ଦେହହୀନ ଧ୍ୱନି ହେଲା—“ଶୁଭ ମନ୍ଦ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ତାହା ଚୟନ କର।” ତେବେ ଗୌତମ କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏଠି ସଦା ଥାନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ ସେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରିବେ। ଏହିପରି କହି ଧ୍ୱନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ। ଏଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ବିଶେଷକରି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ତିଳ ଦାନକୁ ବଡ଼ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଅର୍ବୁଦରେ ଗୌତମୀ କୁ ଯିବା ଯାତ୍ରା, ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି ସିଂହରାଶିରେ ଥିବାବେଳେ, ଏଠି ଭାଗୀରଥୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷର ଫଳ ସମାନ। ଏହି ଭାବରେ ଗୌତମ ଆଶ୍ରମ ତୀର୍ଥର ମହିମା ବିବରଣୀ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଭଲଭାବରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ନିଜ ବଂଶର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପ୍ରଜନ୍ମ ସହିତ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ପୂର୍ବେ ଏକ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଅଧର୍ମ କାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶାସନକାଳରେ ଜନମାନେ କେବେ ଖୁସି ଥିଲେ ନାହିଁ। ସେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିଲେ। ବୟସ୍କ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଶୋଇବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧରି ନେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଓ ପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ତୁମ ଅପରାଧରେ ଆମ ବଂଶ ନରକରେ ଅଟକିଛି। ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇଲେ—“କିପରି ରାଜ୍ୟ, ଶରୀର କିମ୍ବା ନଗରର କଲ୍ୟାଣ ହେବ?” ରାଜା କହିଲେ—“ଆଜି ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ମୁଁ ମୋ ବାପା ଓ ପୁରୁଣା ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ସମସ୍ତେ ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଇଁ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କଲେ। ଏହିପରି ଦଶ ଜଣ ଆଉ ଚାଲିଯିବେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏମିତି ହେବେ।