ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହାଯାଏ—“ଯେପରି ଆମେ ଏବଂ ତୁମେ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣେ, ଅସତ୍ୟ ନୁହଁ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ।” ବ୍ରହ୍ମା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଯୁବ ସାଧୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଏ। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ସାଧୁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଉଁଥିରୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଁ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ପିତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ମୃକଣ୍ଡୁ, ବସିଥିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଉଠିଲେ, “ହାୟ, ମୋ ପୁଅ, ମୋ ପୁଅ!” ଧର୍ମପରାୟଣ ମୃକଣ୍ଡୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“କିପରି ମୋ ପୁଅ, ଆବଶ୍ୟକ କ୍ରିୟା ନ କରି, ମୃତ୍ୟୁର ବଶୀଭୂତ ହେଲା?” ସେ ଏପରି ଭାବେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଶୋକ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଶିଶୁ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପିତା ତାଙ୍କୁ ଆଞ୍ଚଳରେ ବସାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅନୁପସ୍ଥିତିର କାରଣ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଦର୍ଶନର ବର ନେଇଥିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତେଣୁ, “ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କଥା କହ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ମନୋବ୍ୟଥା ଶାନ୍ତ ହେବ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଚାରିମୁଖୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପାସନା କରିବି,” ବୋଲି ମୃକଣ୍ଡୁ କହିଥିଲେ। ପୁଅଙ୍କର ଅମୃତସ୍ୟ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମୃକଣ୍ଡୁ ଖୁସିରେ ଶୀଘ୍ର ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିତୃକ୍ରିୟାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠି ଅତି ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ପାପ ହରଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଛୁଆଯାଏ, ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ବିଶେଷ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ ଏବଂ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ। ଏଠି 'ଉଦ୍ଦାଳକେଶ୍ୱରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା' ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ଘଟେ। ଏଠି ଏକ ସିଦ୍ଧଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ନଶ୍ୱ କରେ। ଏଠି ଏକ ଶୁଭ୍ର ଜଳର ମନୋହର ପୋଖରୀ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରି, ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାହା ସଫଳ ହୁଏ। ଏଠି 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା' ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ଘଟେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ଏଠି ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ଏବଂ ଏଇରାବତ ଆଦି ପୃଥିବୀ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏଠି 'ଗଜତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣନା' ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଠି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ସେଠି ଯିଏ ନୂଆମାସିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ପିତୃମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି କଠିନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠି 'ଶ୍ରୀଦେବଖା ମୂଳର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ମହାପୁରୁଷ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରାଯାଏ, ସେଠି ମଣିଷ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏଠି 'ବ୍ୟାସତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଏଠି ଗୌତମ ନାମକ ମହାତ୍ମା ଋଷି ପୂର୍ବେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ, ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉପାସନାରେ ପୃଥିବୀ ଫାଟିଗଲା। ସେଇ ସମୟରେ ଦେହଶୂନ୍ୟ ଧ୍ୱନି ହେଲା—“ଶୁଭେ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ବର ମାଗ।” ଗୌତମ କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନ, ଏଠି ସଦା ବସିବେ।” ଏଠି ଯିଏ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଓତିବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଏଠି ଯିଏ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏପରି କହି, ସେ ଧ୍ୱନି ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏଠି ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକର ଅମୃତମୟ କଥା ଶେଷ ହୁଏ।