ଏକ ସମୟର କଥା, କିଛି ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଦେଖି ‘ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ’ ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଶିଶୁଟି ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି ଖୁସି ହେଲା। ସେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଦିବ୍ୟଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗିରା ନାମକ ମୁନି ଥିଲେ। ସେ ଅଙ୍ଗିରା ମୁନି କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ନିଧନ ହେବ। ଏହା ପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ ଖୋଜିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହାର ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ।” ଏହାପରେ ସେମାନେ ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶିଶୁଟି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲାନି। ଏହା ଦେଖି ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଦୂରରୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଏହି ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲା। କିନ୍ତୁ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ବୋଲି ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ, “ଯେପରି ଆମେ ଏବଂ ଆପଣ ଚତୁର୍ମୁଖ ଏହି କଥାରେ ଅସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ।” ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଯୁବ ମୁନିକୁ ଦେଖି ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଆନନ୍ଦରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ପିତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ମୃକଣ୍ଡୁ ଥିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ “ହାୟ, ମୋ ସନ୍ତାନ! ମୋ ସନ୍ତାନ!” ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରିଲେ। “ଏମିତି କିପରି ଆବଶ୍ୟକ କ୍ରିୟା କରିନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁର ବଶୀଭୂତ ହେଲେ?” ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶୋକ କରିଥିଲେ। ଏବେ ଶିଶୁଟି ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା। ପିତା ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ବସାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅନୁପସ୍ଥିତିର କାରଣ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। “ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କହ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋ ମନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହେବ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜିବି।” ପୁଅଙ୍କର ଏହି ଅମୃତସମ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜ ମୃକଣ୍ଡୁ ଶୀଘ୍ର ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ, ପିତୃକ୍ରିୟା କଲେ। ଏଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଋଷିମାନେ କଥା ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲାଭୀ ହେବେ। ଏଠାରୁ ଏକ ପରମ ପାପହର ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହାକୁ ଛୁଇଁବା, ଦେଖିବା କିମ୍ବା ବିଶେଷ କରି ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ। ଏହିପରି ଉଦ୍ଦାଳକେଶ୍ୱର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ତନର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ କୁ ନାଶ କରେ। ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ତାଳାବ ଅଛି, ଯାହା ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଧାରଣା କରି ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହିପରି ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ତନର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏଇରାବତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିର ଭାର ବହନ କରୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଗଜତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବିବର୍ଣ୍ତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏଠି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏଠି ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି କଠିନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ଦେବଖା ମୂଳ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି।