ଶିବଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ଏକ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅନୁଭବ କରିଲେ। ମୁଁ ତୁମେ ଚାହିଥିବା ଜିନିଷ ଆଗରେ କହିଛି, ଯେଉଁଠି ଜନେ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିଭଳି, ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସା ପୁସ୍ତକର 'କାମେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଚାଳିଶା ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଏହିଠାରେ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନାମ ମୃକଣ୍ଡୁ। ସେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପବାସୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ସମୁଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ନାକର ଟିପ୍ରୁ ମୁଣ୍ଡର ଶିର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଗଲା। ମୃକଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମୋ ପୁଅକୁ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖିଲେ କାହିଁକି?" ମୃକଣ୍ଡୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଏବଂ ଆବୃତି କରି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚିହ୍ନର ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁର ଦେହରେ କଣ ଚିହ୍ନ ଅଛି?" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ; ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନି, ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" ମୃକଣ୍ଡୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତାପରେ ସେ ଚାହିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମୃକଣ୍ଡୁ ଜାଣିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପୁଅର ଆୟୁ ଅତି ଅଳ୍ପ। ଏହି ଶିଶୁ ଛାତ୍ର ଭାବରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ସେ ଦେଖିଲେ—ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବକ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟ ଆସିଲେ, ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, "ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ," ଏବଂ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଙ୍ଗିରା ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଅଙ୍ଗିରା ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ପୁଅ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଶେଷ ହେବ। ଏହି ପୁଅର ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।" ତାପରେ, ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଶିଶୁ ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେନି। ସପ୍ତ ଋଷି ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ଶୀଘ୍ର ଆସି, ଏହି ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏହି ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। "ଯେପରି ଆମେ, ତୁମେ ସହିତ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ," ଏହା କହିବା ସହ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଯୁବ ଋଷିକୁ ଦେଖି ହୃଦୟରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ଆନନ୍ଦିତ ଋଷିମାନେ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏଠାରେ ଶିଶୁର ପିତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୃକଣ୍ଡୁ ଥିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ହା, ମୋ ପୁଅ, ମୋ ପୁଅ!" ଧର୍ମପରାୟଣ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଭରିଗଲା। "ଏଠି, ଆବଶ୍ୟକ କ୍ରିୟା କରିନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କିପରି ମୃତ୍ୟୁର ଅଧିନ ହେଇପାରିଲା?" ଏଭଳି ବହୁ ଭାବରେ ଶୋକ କରିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି, ଚାଲିଗଲେ। ପିତା ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ଆଉ ଲାପରେ ବସାଇ, ଦୀର୍ଘ ଅନୁପସ୍ଥିତିର କାରଣ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଦେଖିବାର ଶୁଭ ଦାନ ପାଇଁ ପଚାରିଲେ। "ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କହ, ଯେପରି ଏହି ମନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହେଉ," ଏହି ଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।