ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ରାଜନ୍ୟ, ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଏକ ରାଜା ଧନୁଷ ବାଣ ହାତରେ ନେଇ, ପର୍ବତ ଢାଳରେ ଯାଇଥିଲେ । ସେଠାରୁ ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠି ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ୟା, ପତି ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୃଦୟରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ । ତାପରେ ରାଜା ଜଳାଣି ଆଣି, ଶବଦାହ ପୀଠି ତିଆରି କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଆକାଶରୁ ଶୁଣାଗଲା—"ତୁମେ ପୁନିଥରେ ପତିକୁ ଲଭିବ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ ।" ଏହି ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ବ୍ରତ, ଦାନ, ଜପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ପରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ସେ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ମୋ ପ୍ରିୟ ପତି କାମ ମୋ ପାଖରେ ଅକ୍ଷତ ଦେହରେ ପୁନି ଫେରିଆସନ୍ତୁ ।" ସେଠାରେ ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, କାମ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଦେଲେ । ସେ ଚିନିର ବନ୍ତିର ଧନୁଷ ଓ ଫୁଲର ବାଣ ଧରିଥିଲେ । ରତିଙ୍କ ସହିତ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରଣେ ନମସ୍କାର କଲେ । ଶିବଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି, କାମଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମ ନେଲା । ରାଜନ୍ୟ, ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟୀ ହୁଅନ୍ତି । ଏହିପରି ଘଟଣା ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଭାବେ ମୁଁ କହିଲି । ଏଭଳି, 'କାମେଶ୍ୱର ମହିମା' ନାମକ ଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକ, ଏକାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣରେ ଶେଷ ହେଲା । ଏହାପରେ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ମୃକଣ୍ଡ । ସେ ବ୍ରତନିଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ । ଏକ ଅତି ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମୁଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେଠିକୁ ଆସିଲେ । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୃକଣ୍ଡଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ । ତେଣୁ ମୃକଣ୍ଡ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ମୋ ପୁଅକୁ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି କାହିଁକି?" ପୁନିପୁନି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ଶରୀରରେ କ'ଣ ଲକ୍ଷଣ ଅଛି?" ତେବେ ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବ; ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ।" ମୃକଣ୍ଡଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ । ମୃକଣ୍ଡ ଏହି ଅନିତ୍ୟ ଆୟୁ ଜାଣି ସଂକୁଚିତ ହେଲେ । ତାପରେ, ଏହି ଶିଶୁ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ, ବିଶେଷ ଭାବେ ପିତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କଲେ । ସେ ଯାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ—ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବକ—ସେମାନଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରୁଥିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ତାପୋବନ ନିକଟରେ, ସେ ଦୃତ ଚାଲି, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—"ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ"—ଏହାରେ ଶିଶୁ ଖୁସି ହେଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଙ୍ଗିରା ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ । ସେ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବ ।" ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଖୋଜିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା । ତାପରେ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ଶିଶୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେନି । ସପ୍ତ ଋଷି ମନରେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ଦୂରରୁ ଦ୍ରୁତ ଆସି, ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ । ଏହିପରି ହେବା ସହିତ, ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିବା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା ।