ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ବାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପଦେଶରୁ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କର। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହେବା ଦରକାର।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଆବୃତ କଲେ। ଏହି ବଜ୍ରର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଆଜିଯାଏ ମଣିଷ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଉପସ୍ଥିତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହାତ୍ମ୍ୟ ସଂକର ନିଜେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ତାହା ପରେ ମାନବମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାର ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦିନ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଏଠାରେ ନୂତନ ଯବ ଚୁରା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ନୂତନ ଯବ ଚୁରା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରାଯାଏ, ସେଠି ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ଦାନକୁ ବଡ଼ ମହିମା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଦାନ କିମ୍ବା ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏହି ଦିନ ଅଚଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି କ୍ରିୟା ଉତ୍ତମ। ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏଠାରେ କିଏକି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ତାହାପରେ ରୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା ସେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯବ ଚୁରା ତିଆରି କରି ତାହାକୁ ତଳେ ରଖି ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ ଶୁଇପଡ଼ିଲେ। ସେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ ଏକ କୁକୁର ତାହାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା। ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଭୀମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ପ୍ରତିବର୍ଷ ସେ ଏଠାରେ ଆସିଥାନ୍ତି। ଅଚଳେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ବହୁ ଯବ ଚୁରା ଦାନ କରିଥିଲେ। ତାହାପରେ ଗଲବ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଏହି ଦାନ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଯବ ଦାନ କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନ କିଏ ନାହିଁ କରୁଛ?” ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ମୁନିମାନେ ଯବ ଦାନର ମହିମା ଜାଣନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଭକ୍ତି ନ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଯବ ଚୁରା କୁକୁର ଉଠାଇନେଇଥିଲା। ଏବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଫଳ କଣ ହେବ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ; ତଥାପି ଏହି ପୂନ୍ୟ ତିର୍ଥରେ ଭକ୍ତି ଯୋଗେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପାଇଁ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, ତାପରେ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—“ଉତ୍ତମ! ଉତ୍ତମ!” ରାଜା ମୁନି, ଏହି ଚିରା ଦାନର ଶକ୍ତି ଏଭଳି ଅଛି। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେଇଯାନ୍ତି। ଏହାପରେ ସେ ଭାଲଖିଲ୍ୟ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପତିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା, ମୋତେ ଏହି ଘଟଣା ଜାଣିବାକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ ଅଛି। ନିଜ ଧନୁଷ ଦେଖାଇ ସେ ପଛେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଥିଲେ। ତାପରେ ଭୟରେ ତ୍ରିପୁର ନାଶକ ଶିବ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାଠୁ ପ୍ରୟାଗକୁ, ପରେ କେଦାରକୁ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଭାସ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ରିମିଜାଙ୍ଗଳକୁ ଗଲେ। ଏହି ତିର୍ଥ ଏବଂ ଶିବାଳୟର ଆଲୋଚନା ଦୀର୍ଘ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଭୟରେ ମହାଦେଵ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ଘଟଣା ଘଟେ। ଏହାପରେ ସମୟ କେତେକ ବିତିଗଲା ପରେ, ସେ ପୁନି ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ଏକ ପା ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାଇ ରହି, ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରହି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲା; ତାଙ୍କର ତୃତୀୟ ନେତ୍ରରୁ ଏକ ବିଶେଷ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।