ଏହି ଉତ୍କଳ ମହାପର୍ବତ ଅର୍ବୁଦରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଉପରେ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧି ଆସିବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ଜଣେ ଦେବତା କହିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବାଲଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସହଜରେ ଅଟକାଇପାରିବି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଚଳ—ଏହାକୁ ଉପରେ ଉଠାଇବା ଅସମ୍ଭବ।” ସେ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର, ତେବେ ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଶାନ୍ତି ପାଇବା।” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶକ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆବରଣ ଦିଅ, ଏହା ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହେବ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ର ଆବରଣ କଲେ। ଏଠାରେ ବଜ୍ରର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣିଷ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି। ଶଙ୍କର ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଏହା ପରେ ମାନବମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଗଢ଼ିଥିଲା। ଫାଲଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନବ ଯବ ଚୁରା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏହି ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନବ ଯବ ଚୁରା ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ବଡ଼ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଯବ ଚୁରା ଦାନର ପ୍ରଶଂସା କରିଥାନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଦାନ କିମ୍ବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏହି ଦିନ, ଅଚଳେଶ୍ୱର ମହାଦେବଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ଯବ ଚୁରା ଦାନ କରିବା ଅତି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ଏଠାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରୋଗର କ୍ଷୁବ୍ଧତାରେ ସେ ଖାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯବ ଚୁରା ତିଆରି କରି, ଏହି ଚୁରାକୁ ଶୟନା ପାଇଁ ବିଛାଇ ରାତି ହେବା ସମୟରେ ଘୁମେଇ ପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ଏହି ଚୁରାକୁ ଏକ କୁକୁର ଚୋରି ନେଇଗଲା। ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପକୁ ଗଲେ। ସେ ଭୀମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା। ସେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଫାଲଗୁନ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ଅଚଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ସେ ବହୁ ଯବ ଚୁରା ଦାନ କଲେ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଗଳବ ଉପନେତୃତ୍ୱରେ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଯବ ଚୁରା ଦାନ କରି ବାକି କିଛି ଦେବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁନାହିଁ?” ସେ କହିଲେ, “ଯବ ଚୁରା ଦାନର ମହିମା ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଭକ୍ତି ନଥିବାବେଳେ ମୋ ଚୁରାକୁ କୁକୁର ଚୋରି ନେଇଗଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନ କରିଛି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସତ୍ୟ ସହିତ ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପାଇଁ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ 'ଉତ୍ତମ! ଉତ୍ତମ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ରାଜା ଋଷି, ଏହି ଚିରା ଦାନର ଶକ୍ତି ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ। ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଦ୍ଵିଜ ମନ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ସଦା ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚମକିଲା ହୋଇଥାନ୍ତି। ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବାଲଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପତିଥିଲା।