ସେ ଏହିପରି କହିଲେ—“ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ବାଲଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ପ୍ରଳୟ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବାଲଖିଲ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପଡିଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଯେଉଁଠି-ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସାର, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଦେବ, ପରମ ଜ୍ୟୋତିସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଭୀମ, ଶ୍ରୀପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚରାଚର ଜଗତରେ ଏମିତି କ'ଣ ଅଛି ଯାହା ତୁମେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି? ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର ପାଇଁ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ। ପୃଥିବୀ ଆଦି ପଞ୍ଚଭୂତ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ। ଏହିପରି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଦୟା କର। ମୁଁ କିପରି ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ନିଅଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ ହେଉନାହିଁ? ମୁଁ ସହଜରେ ବାଲଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଚଳ, ଏହାକୁ ଉଖିଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ, ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ମୋ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିବ।" ଏହାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମହାଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଥମେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର (ଶକ୍ର) ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଏହିଠାରେ ପୂଜା କରିଲେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ ଓ ପାପ ନଶ୍ୱର ହେବ। ଏହିପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କର। ଧର୍ମବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା କରନ୍ତୁ।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଏହିପରି କହିଲେ—ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବଜ୍ରସ୍ପର୍ଶ ହେଉଥିବାରୁ, ଏଯାଁ ଆସି ଲୋକ ଏହାର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଥାନ୍ତି। ଶଙ୍କର ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଏହି ଦିନଠାରୁ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗପୂଜା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା। ଏହି ଦୈବୀ ଘଟଣା ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପୂର୍ବେ ମହା ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଘଟିଥିଲା। ଫାଗୁଣ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଏଠାରେ ନୂଆ ଯଉ ଚାଲା ଦ୍ୱାରା ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଦିନ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନୂଆ ଯଉ ଚାଲା ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଏ, ସେ ଅତି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ଏଠାରେ ଯଉ ଚାଲା ଦାନ କୁ ବଢ଼ାଇ କହିଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ କିମ୍ବା ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞର ତୁଳନାରେ ଏହି ଦାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଫାଗୁଣ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ମହାଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି। ସେଠାରେ କେହି ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରୋଗର କ୍ଷୁଭାରେ ସେ ଖାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯଉ ଚାଲା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାହାକୁ ଉଲାନ୍ତି ଭାବରେ ରଖି, ରାତି ହେଲେ ସେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେଉଁଠି, ତାଙ୍କ ଘୁମ୍ ଭିତରେ ଏକ କୁକୁର ତାହାକୁ ଉଠାଇ ନେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଅବାକ୍ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁର ସମୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଭୀମ ନାମକ ରାଜା, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା। ପ୍ରତିବଛର ଫାଗୁଣ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ସେ ଏଠାକୁ ଆସୁଥିଲେ। ପରେ ଅଚଳେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅନେକ ଯଉ ଚାଲା ଦାନ କରିଥିଲେ।