ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଜାହ୍ନବୀ ନିବାସ କରୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରହନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ କେହି ଶାସ୍ତ୍ରକ୍ରମେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ । ଏହି ଜାହ୍ନବୀ କେବେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ—ଏହା ନେଇ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁତୁହଳ ଅଛି । ତୁମେ ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ନିତ୍ୟ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ହେ ମହାବଳୀ । ଏଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଦେବାଦିଦେବ ଶମ୍ଭୁ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ । କିଛି ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ଏବଂ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ସହିତ, ମହାଦେବ ଏହି ପର୍ବତରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ । ପର୍ବତେଶ୍ୱର ଆକାରରେ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ମନରେ ଉଦିତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଗୌରୀ, ଗର୍ବିତ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କିଛି ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଉପାୟ ବିଚାର କରି, ମହାଦେବ ଜଳ ସଂପୃକ୍ତ ଏକ ବ୍ରତ ନେଇଥିଲେ । ସେଉଁଠି ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ଜଳକୁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ । ସେଠାର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ମହାସୁଖ ଦାୟକ । ଏହି ବ୍ରତର ଉପଲକ୍ଷେ ଦେବାଦିଦେବ ଶିଘ୍ର ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ । ଗୌରୀ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ । ବ୍ରତର ଉପଲକ୍ଷେ, ଗୌରୀ ଏହି ଅବତାରକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୁକ୍ତିର ଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ ମହାଦେବ ଏଠାରେ ଆସି, ଏଠି ଚାରିପାଖି ଘୁରୁଥିଲେ । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କେହି ଦେଖିଲେ, ମହାଦେବ ଜଳରେ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁର ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ପରେ ଧ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗାରେ ଲୀନ ଦେଖିଲେ । ତାପରେ ସେ ହରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ । ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତୁର ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ । ମହାଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଏହି ମିଳନ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ସୂଚନା ଦେଲେ । ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୁମାର ଭାବରେ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ଯତ କରାଯାଇପାରିଥିଲା । ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀ ନେକଦୟାଳୁ ହୋଇଯାଏ; ଏହିଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ । ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହେ ରାଜନ୍, ଜାହ୍ନବୀ ନମ୍ର ଭାବରେ ଜୋଡ଼ି ହାତରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ସେ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଥିଲି । ଏବେ ଭାଗୀରଥ ନାମକ ଲୋକ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଲା । ଏବେ ତୁମ ବଚନରେ, ହେ ଦେବୀ, ସବୁ କିଛି ଜାଣିପାରିଲି । ସେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ; ସେ କିପରି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବେ?” ତାପରେ ମହାଦେବ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ସଠିକ୍ । ତେଣୁ, ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ଚୟନ କର ।” ତାହାରେ ଜାହ୍ନବୀ ନମ୍ର ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ଏକ ଦିନ ତାଙ୍କ ସହ ଲୀଳା କରିବାକୁ ଦିଅ ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ଓ ରାତି, ହେ ଦେବୀ, ସେଇ ସମୟ ତୁମର ।” ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ପୂଷ୍କରିଣୀ ପୃଥିବୀରେ ଶିବ-ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ପରିଚିତ । ପରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବିଦାୟ ଦେଲେ । ଗଙ୍ଗା ବିଦାୟ ନେଉଥିବା ବେଳେ ନମ୍ର ଭାବରେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ । ଏହିପରି ହେଲା, ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ସେଇ ପୂଷ୍କରିଣୀରେ ଘଟିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା । ଏହି କାରଣରୁ ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ।