ଏହି ଉତ୍କଳନ୍ତିକ ଗାଥାରେ, ଯବ ସଂସ୍କାର ଶେଷ ହେଉଛି, ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ନିବାସକୁ ପୁନଃ ଫେରିବା। ଏହି ପବିତ୍ର ନାଗ ଝିଲି, ଏହି ତୀର୍ଥ ଭୂମି ଭୂଲୋକରେ ପ୍ରକଟିତ ହେବ। ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ଦୁର୍ଘଟନାର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ମାନବ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଆଛି, ସେ ସବୁ ଏଠାରେ ଲଭ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ରେ ରହିଥିଲେ। ଏହିପରେ, ବହୁ ଦିନ ପରେ, ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଥର ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ରାଜନ୍, ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ନାଗୋଦ୍ଭବ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏ Arbuda ବିଭାଗର ତୃତୀୟ ଅଂଶରେ, ପ୍ରଭାସ ବିଭାଗର ସପ୍ତମ ଅଂଶରେ, ଶ୍ରୀ ଶ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଉଁ-ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ। ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ଜାହ୍ନବୀ ବସିଛି, ରାଜନ୍, ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ଲଭ୍ୟ କରେ। ଜାହ୍ନବୀ କେବେ ଏଠିକୁ ଆସିଥିଲେ? ମୋତେ ଏହି ଘଟଣା ଜାଣିବାକୁ ବହୁତ ଆଗ୍ରହ। ଏ Arbuda ପାହାଡ଼ରେ ସଦା ଦୃଢ଼ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜନ୍। ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଶମ୍ଭୁ ଦେବ ନିଜେ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ସହିତ, ମୁଁ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ରହିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପାହାଡ଼ର ମହାଦେବ ରୂପରେ, ଗଙ୍ଗା ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତେବେ ଗୌରୀ, ଗର୍ବିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଘଟଣା ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ମହା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଜାହ୍ନବୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଛି, ଯାହା ଜଳ ଉପରେ ଉପବାସ ଆଧାରିତ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ରହିବି, ଜଳରେ ନିରତ ହେବି। ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳରେ ଭରିଥିବା, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଉପବାସର ଉପଲକ୍ଷେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଏଠାରେ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଗୌରୀ, ଧ୍ୟାନ କରି, ଏଠାରେ ଶିବ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲଭିଲେ। ଉପବାସର ଉପଲକ୍ଷେ, ରାଜନ୍, ଗୌରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଚିହିନି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୁକ୍ତିର ଜ୍ଞାନ ନେଇ, ଶିବ ଏଠାରେ ଆସି, ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ସେ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଉପବାସ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଏ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଚେହେରା ଓ ଚକ୍ଷୁରେ କଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି? ଧ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗାରେ ବିଲୀନ ଦେଖିଲେ। ଏପରେ ସେ ହରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା କଥା କହିଲେ। ଏହା ସୁନି ଦେବୀ, ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ମହେଶ୍ୱର ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖିଲେ। ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମିଳନ ନାରଦ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୂଚିତ କଲେ। ଦେବୀ ଅତି ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ। ଏହି ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀ ଧର୍ମର ଉପାସନା କରିଥାଏ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କଥା ଶୁନି, ରାଜନ୍, ଜାହ୍ନବୀ ନମ୍ର ଭାବରେ ଯୋଡିଥିବା ହାତରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପୂର୍ବେ, ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିଲି।" ତାପରେ, ଭାଗୀରଥ ନାମକ ଜଣେ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା। ଏବେ, ତୁମ କଥାରେ, ମୁଁ ଜାଣିପାରିଛି, ଦେବୀଙ୍କ ରାଣୀ।