ହେ ଭୂପତି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଶ୍ରୁତିକୁ ପଠେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି କଥା ଆମେ ଆରମ୍ଭ କରିବା, ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସର୍ପମାନେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଉତ୍ତରାଂଶରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘକାଳ ପୂର୍ବେ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ମାଆଙ୍କର ଶାପ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ହେ ସର୍ପଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମାଆ କହିଥିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା, ଧାର୍ମିକ ଓ ଶିଷ୍ଟ, ସେମାନେ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିବେ ନାହିଁ। ଏଠି, ତମେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଏକାଗ୍ର ହେବା ଉଚିତ। ଯାହାର କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ବିପଦ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ମାଆଙ୍କର କୃପାରେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ, ଅନ୍ୟ କେହି ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ମାଉଣ୍ଟ ଅର୍ବୁଦାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଭୂମିକୁ ବିଦିର୍ନ କରି ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ପୂଜା, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦାନ୍ତକୁ ମୁସଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ପଥରରେ ଚାପି ଦିଅଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ମୁହଁମୁହଁରେ ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ କରୁଥିଲେ। ଏତେ ଦେବୀ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତମେମାନେ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। କେମିତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?” ସର୍ପମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ନାଗରାଜଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ଆପଣ ଆମକୁ ଶାପ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦହିବ।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ଭୟ ନ ରଖ; ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ, ତୁମେ ପୁନି ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିବେ। ଏଠି ନାଗ ତଳାବ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ କେବେ ବିପଦକୁ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ। ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ, ସମସ୍ତ ଏଠି ଉପଲବ୍ଧ।" ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସର୍ପମାନେ ଏହି ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼ରେ ରହିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏପରି ଆଜିଯାଏ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ, ରାଜା, ଏଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ିଆ ଉଦ୍ୟମରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ‘ନାଗୋଦ୍ଭବ ତୀର୍ଥର ମହିମା’ ନାମକ ଅର୍ବୁଦର ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡ, ଏକାଉଁ ହଜାର ପଦ୍ମାଂଶ ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏହି ସତ୍ତରି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ଜାହ୍ନବୀ ବସିଛନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ଜଣେ ଏଠି ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଜାହ୍ନବୀ କେଉଁ ସମୟରେ ଆସିଲେ? ଏହି କଥା ଜାଣିବାକୁ ମୋର ଅତି ଆଗ୍ରହ। ଏହି ଅର୍ବୁଦା ପାହାଡ଼ରେ ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଠି ଲିଙ୍ଗ ଶିବ ଦେବ ନିଜେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ସହିତ, ମୁଁ ଏଠି ପାହାଡ଼ରେ ରହିବା ଉଚିତ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ ଗଙ୍ଗା ଚିତ୍ତରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ତାପରି ଗୌରୀ, ଗର୍ବିତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହି ଦେଉଁ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ବିଶିଷ୍ଟ ଉପାୟ ବିଚାର କରି, ଜାହ୍ନବୀ ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ ହେଲେ।