ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ତୁମେ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କର ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରରେ ସେବା କର। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଭିଲାଷା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା। ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଜାଣି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ କୁହାଗଲା। ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଅବୁର୍ଦ୍ଦରେ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବେ, ସେ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ପୁଅ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେବେ। ଏଠାରେ ଏକ ଲୋକ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୋକ ସ୍ଵର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଫଳ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏଠାକୁ ଯିବା ଚିତ୍ତାବଳମ୍ବନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳଗୁଡିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରାଯାଏ। ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ଗାଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି କଥା ଗୃହରେ ଲିଖିତ ଅଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପାଠ କରେ, ସେଉଁଥିରେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଶିଳାପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସର୍ପମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପ ବିଷୟରେ ଏକାଳରେ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଭୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। 'ମା'ଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖିତ,' ବୋଲି ସର୍ପମାନେ କହିଥିଲେ। କଦ୍ରୁ କହିଥିଲେ, ‘ଯେଉଁ ସର୍ପ ତପସ୍ୟାରତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶିଷ୍ଟ, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ସେମାନେ ଜଳିବେ ନାହିଁ।’ ଏହିଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ହେବାକୁ, ଏକାଗ୍ର ହେବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବା। ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେବ ହେଉ କି ମନୁଷ୍ୟ, କେହି ଅନ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସର୍ପମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଭୂମିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଇଗଲେ। ଏଉଁଠି, ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସର୍ପମାନେ ନିରନ୍ତର ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରି, ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରୁଥିଲେ। କିଛି ସର୍ପ ଦାନ୍ତକୁ ମୁସଳ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିଛି ପାଥରରେ ଦଳିଥିଲେ। ଦେବମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତ ରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କରୁଥିଲେ। ତପସ୍ୟାରେ ବଡ଼ ଖୁସି ହୋଇ ଦେବୀ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?’ ସର୍ପମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ନାଗରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ଆମକୁ ଶାପ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଜଳାଇଦେବ।’ ଦେବୀ କହିଲେ, ‘ଭୟ ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦରେ ରହ; ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ, ତୁମେ ତୁମ ଗୃହକୁ ଫେରିଯିବ। ଏଠାରେ ନାଗସରୋବର ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହେବ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ କୌଣସି ଦୁଃଖର ଭୟ ରଖିବେ ନାହିଁ। ଭୂମିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବ ଆନନ୍ଦ ଏଠାରେ ମିଳିବ।’ ଏପରି ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସର୍ପମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ରେ ରହିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ ସର୍ପମାନେ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବେ ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରୟାସରେ ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନାଗୋଦ୍ଭବ ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅର୍ବୁଦର ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଭାସର ସପ୍ତମ ଅଂଶରେ, ଏକାଉଁ ହଜାର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଅଠାତି ଅଠି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ, ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଅନ୍ତ କୁ ଆସିଲା।