ବସୁମାନେ କହିଲେ, “ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅମର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଛତା ଓ ପାଦୁକା ଦାନ କରିଥିବାମାନେ ଚିରକାଳ ଲୋକରେ ବାସ କରିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆଶ୍ରମରେ ବିଶେଷ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ହୁଏ। ସେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ସେ ହଜାରଟି ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଏ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ମଣିଷମାନେ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଭଳି ସମସ୍ତ ବେଦିକ କ୍ରିୟା ଭୂମିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ତାପରେ, ଭୟଭୀତ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କଲେ। ସେ ଘର, ସନ୍ତାନ ଓ ଅଭିଲାଷା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରରେ ସେବା କର।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଅଭିଲାଷା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲା। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣି, ରାଜା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାକୁ ଯିଅ। ଯିଏ ଅବୁର୍ଦ୍ଦାରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଏ, ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ସେଇ ପୁଅ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ। ଏଠାରେ ଏକ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ମିଳେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଏ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୃଦୟରେ ଶୁଣେ, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଏହି ଗଳ୍ପ ପୁସ୍ତକରେ ଲିଖି ରଖାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ର ଶୋଭାମୟ ଢାଳରେ ନାଗମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଭୟରେ ଭରିଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ମାଆଙ୍କ ଶାପରେ ଆମେ ପୀଡିତ।" କଦ୍ରୁ କହିଥିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାଶୀଳ, ଧର୍ମିକ ଓ ନିୟମିତ, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ସେମାନୋକୁ ଦହିବ ନାହିଁ।" ତେଣୁ, ତମେ ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରୁହ। ଯାହାଙ୍କ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୁର୍ଗତି ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେବ। ଦେବ ଓ ମାନବ ସହିତ, ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ନାଗମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଭୂମିକୁ ଭେଦି ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ହବନ କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। କିଏ ଦାନ୍ତକୁ ମୁସଳ ବନାଇ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, କିଏ ପାଥରରେ ଚୁଣାଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଦେବମାନେ ସେଠାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତ ଗାଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଦେବୀ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେମାନୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?" ତେଉଁମାନେ କହିଲେ, “ନାଗରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ଆମକୁ ଶାପ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦହିଦେବ।" ଦେବୀ କହିଲେ, “ଭୟ ଛାଡ଼, ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ବାସ କର।