ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ରାଜା ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଶତ୍ରୁମାନୋପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦେମନ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଭଙ୍ଗିଗଲାପରେ, ଢାଲ ଓ କଟାରି ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଦେବୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର କଟାରିକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦେମନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ରଥ ବିହୀନ ହୋଇ, ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦାନବ ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଲେ। ସେ ମନରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନ କରି, ଏକ ତିନିପଟି ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରିଲେ। ଦେବୀ ଏକ କ୍ଷଣ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିଚାର କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହେଉନାହିଁ। ତେଣୁ ଦାନବ ଆଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଲା। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେଲା, ସେ ଦିବ୍ୟ ମାୟା କରି ଏକ ବଡ଼ ଶରୀର ଥିବା ମହିଷକୁ ପ୍ରକଟ କରିଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦେବୀ ସେହି ସିଂହ ଭାଗରେ ବସିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବୃଶୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ମହିଷର ପିଠକୁ ବିଦ୍ଧ କରିଦେଲେ। ଦେମନ ଢାଲ ଓ କଟାରି ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—‘ଥା, ଥା!’ ସେ ଉପରେ କଟାରି ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଏବଂ ସେ ମହିଷ ଜୀବନ ହରାଇଲା। ତାପରେ, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଦାନବମାନେଉପରେ ପୁନି ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନରମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଅଭିବାଦନ କରି ଚାରିଦିଗରୁ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ—‘ମହାଦେବୀ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବର ବଧ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ହେଲା। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାସବଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ଦିଆଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବର ଦେବେ। ଏଠି ମୋର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଏଠି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ରେ ମୁଁ ସଦା ରହିବି। ଦେବୀ, ଏଠି ଏପରି ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାନବମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ହେବେ। ଆପଣ ଦାନବମାନେଉପରେ ଏହି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବାରୁ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଆପଣଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଏଠି ଆଶ୍ୱିନ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଲୋକମାନେ ଗୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଫଳ ପାଇବେ। ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ। କୌଣସି ପୁତ୍ରହୀନ ପୁରୁଷ ବା ନିଷ୍ଠା ନାରୀ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ପୁତ୍ର ପାଇବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାର ଲାଭ କରିବେ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ—‘ଏଠି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଦେବୀ, ସେମାନେ କେବେ କୌଣସି ପିତୃଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ସଦା ପବିତ୍ର ରହିବେ। କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ସେମାନେ ରୋଗଶୂନ୍ୟ ରହିବେ। ସେମାନେ କେବେ ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଃଖୀ ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ସେମାନେ ସଦା ସୁଖୀ ରହିବେ।