ମହାବଳୀ ଦାନବର ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ହୃଦୟ ରଖିପାରୁନି, ଯଦିଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କୌଣସି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ନାରୀ।" ପଛରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ତଥାପି ମୋର ଉକ୍ତି ଶୁଣ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଅତିନିମ୍ନ ଦାନବକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଏକ ପ୍ରିୟା ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲ, ଏହି ପାପୀ ତୁମେ କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଇଛ। ଏଠାରେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହେଉଛ, ହେ ଦାନବ। କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।" ଏଠିଏ, ଦେବୀ ଚାରିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ରାଜାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକ ବାଣରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହାରେ ରାଜା ଅଚେତନ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ ତାଲ୍ୱାର ଓ ଢାଲ ନେଲେ। ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ, ଦେବୀ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ତାଲ୍ୱାରକୁ ଦୁଇଟି ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏବେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ରଥହୀନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମନେ କରି ଏକ କୁଶ ଦେବୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦେବୀ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନେ କଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଲାନି, ତେଣୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଆଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ସେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଦେହଧାରୀ, ପାହାଡ଼ ସମାନ ଏକ ମହିଷକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ ସେହି ସିଂହଶିର ମହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ମହିଷର ପିଠିକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ତାଲ୍ୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି, ସେହି ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଥମ୍, ଥମ୍!" ସେ ତାଲ୍ୱାର ଉଠାଇ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ମହିଷ ଜୀବନ ହରାଇଲା। ଏହାପରେ ଦେବୀ ରୋଷରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ପୁନି ଆଘାତ କଲେ। ଭୟଭୀତ ଏବଂ ପ୍ରାଣବାଞ୍ଛାରେ ଦାନବମାନେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ବିଜୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନରମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ମହାଦେବୀ, ତୁମେ ଏହି ଅତିପାପୀକୁ ବଧ କରିଠିକ କରିଛ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦେବେନ୍ଦ୍ରବାସବଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ।" ଏଠିଏ କେହି କହିଲେ, "ମୋର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଏଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ। ଏଠି, ମୁଁ ସଦା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ରେ ବସିବି। ହେ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ରୂପରେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ। ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରିଛ, ତେଣୁ ଏହି ଆଶ୍ରମ ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।" "ଏଠି, ଯେମାନେ ଆଶ୍ୱିନ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଉପାସନା କରିବେ, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ଗୟାଶ୍ରାଦ୍ଧର ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।