ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚାରିଓ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ରାସ୍ତାରେ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।” ଏହି ରାସ୍ତା ଦେଇ ଅନେକେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯାଇଥିଲେ, ରାଜା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଚକିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟରେ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ପେଶାବ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଉପେକ୍ଷା କଲେ। ତାପରେ, ଧନୁର୍ବାଣ ଛାଡ଼ି, ଗଜଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଥମ୍, ଥମ୍!” ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କ୍ରୋଧିତ ମହିଷକୁ ରୋକିପାରିବ, ସେଇ ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଇବ। ଏହିପରି ଅଭିମାନରେ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଯାଇ, ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଶକ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ, ଧନ କେବେ ଶିଶୁସଦୃଶ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣେ—ତୁମେ ଅହଂକାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୁଁ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ ବି, ତୁମେ ଜଣେ ନାରୀ ଥିବାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମନ ରଖିପାରୁନାହିଁ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ ପୁରୁଷ କେହି ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁସଦୃଶ।" ଧନୁର୍ବାଣ ଧରି ସେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର କଥା ଶୁଣ। ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବମାନେ ନିମ୍ନତମ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବି ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଏକ ପ୍ରିୟା ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ। ଏଠି ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଛ, ହେ ଦାନବ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।” ଏହି କଥା ସହିତ, ଦେବୀ ଚାରିଟି ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜାକୁ କାଟିଦେଲେ, ଆଉ ଏକ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ରାଜା ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ, କିଛିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ, ଦାନବ ଧନୁ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବାରୁ ଢାଲ ଓ ତଳୱାର ନେଲେ। ସେ ତ୍ୱରିତ ଆଗକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ତଳୱାରକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏବେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ରଥହୀନ ହୋଇ, ସେ ଦାନବ ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ମନରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନ କରି, ଘାସର ଏକ ପତ୍ରକୁ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ କିଛିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ନିବିଡ଼ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିଚାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ନହେବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଛାଡ଼ାଯିଲା। ଏବେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେଉଁଥିବାବେଳେ, ସେ ଦାନବ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ। ସେ ବଡ଼ ଦେହଧାରୀ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଏକ ମହିଷକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ସେହି ସିଂହବାହନ ମହିଷ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ମହିଷର ପିଠିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି, ସେ ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ଥମ୍, ଥମ୍!” ତଳୱାର ଉଠାଇ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜୀବନହୀନ ହେଲେ। ଏହାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ ପୁନିଥରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଗୁହ୍ୟକ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀ ଉପରେ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି କରି ମହିମାର ଗାନ କଲେ।