ଯେତେବେଳେ ମହିଷାସୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋଭୀ ହେବାକୁ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, "ଚାଲ, ଚାଲ!" ଏହା ପରେ ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ନେଲେ। ତାହାପରେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ମିତା ହସିଲେ। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ କବଚ ପିନ୍ଧି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ମହିଷ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦଳ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, କ୍ରୋଧର ଦୁର୍ଗମ ପାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବି। ଏହି ପଥରେ ରଥ ଚଲାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ପଥରେ ଅନେକ ଲୋକ ଯାଇଛନ୍ତି," ବୋଲି ସେ ସାରଥିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପଡି ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କଲା। ଏହା ଦେଖି ରଥରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୟାକୁଳ ହୋଇ ବହୁ ପରିମାଣରେ ପେଶାବ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ମହିଷାସୁର ସେହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡିକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ସେ ତୀର ଛାଡ଼ି ବଡ଼ ଆବେଗରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଥମ୍, ଥମ୍! ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କ୍ରୁଧିତ ମହିଷକୁ ରୋକିପାରିବ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଯିବି!" ଏହିପରେ ମହିଷାସୁର ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ମୋର ଶକ୍ତି, ଧନ, ସମ୍ପଦ କେବେ ବାଳିଶ ନୁହେଁ। ମୁଁ ସତ୍ୟ କୁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଅତି ଅହଂକାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୁଁ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମୋର ହୃଦୟ ରାଜି ନୁହେଁ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ ପୁରୁଷ କେହି ନାହିଁ, ହେ ବାଳିକେ।" ତାପରେ ସେ ଧନୁଷ ତୀର ଧରି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚାହେଲି ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ନିମ୍ନ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଏକ ଅପରାଧିନୀ, ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରିୟା ନାରୀ ଦାନ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହାପରେ ତୁମେ ତିଆରି ହେଲା। ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୟାରେ ତୁମେ ବର ପାଇଛ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଉଛ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।" ଏହିପରେ ଦେବୀ ଚାରିଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପତାକା କାଟିଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆହତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ମହିଷାସୁର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କିଛିକ୍ଷଣ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହ ଚାରିପଟେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ସେ ଏବେ ତାଳ ଏବଂ ଖଡ଼ଗ ଧରିଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ସମୟରେ ଦେବୀ ଦୁଇଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଖଡ଼ଗକୁ ଦୁଇ ଟୁକଡ଼ା କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ରଥ ବିହୀନ ମହିଷାସୁର ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ମନରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନ କରି ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଏକ କୁଶ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦେବୀ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିମିଷମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଅଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ତ୍ର ସେ ସମୟରେ ମୁକ୍ତ କଲେ।