ଏହି ସମୟରେ ଯଦି ସେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପ୍ରିୟ ହେବା, ତେବେ ଏହା ଭଲ। ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୂତକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ଦୂତ ସବୁଠି ଅପରାଜେୟ ଓ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମନାଯାଏ। ଯାଅ, ଏହି କଥା ମହିଷାସୁର ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିଚ ଦାନବକୁ କହିଦିଅ—ମୁଁ ତୋର ବିନାଶ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଛି।” ଏହି ଶକ୍ତିର ରୂପ ଦେଖି ଓ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଭୟରେ ଅତିଭୂତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜନ୍, ମହିଷାସୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମବାଣରେ ତପିଉଠିଲେ। ସେ ଆର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଅପରାଜିତ ସେନା ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି—ସୁସଜ୍ଜିତ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏଠାରେ ହାତୀମାନେ ଆୟୁଧଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବସିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରିଶୁଧ୍ଧ ଓ ବାୟୁବେଗର ଦ୍ରୁତ ଥିଲେ। ରଥମାନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପଦାତିମାନେ ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ହାତୀ ଓ ତାହାର ତିନିଗୁଣି ରଥ ଥିଲା। ଏପରେ ସେ ଏହି ବିଶାଳ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି ଦୂରରୁ ଘେରି ଦେଲେ। ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିବାବେଳେ, ମହିଷାସୁର କାମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୋ ପାଖରେ ସାଠି ହଜାର ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଶୁଭ୍ର ହସନ୍ତି। ଏ ଶିଶୁ, ତୁମର ଏହି ତପସ୍ୟା ଅନୁଚିତ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ କର।” ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏଭଳି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଲୋଭ ଦେଖି, ଦେବୀ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ କ୍ରୁର କଥା କହି, ବାରମ୍ବାର “ଚାଲ, ଚାଲ!” ବୋଲି ଡାକିଲେ। ଏହା ପରେ ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସବୁଦିକୁ ଘେରି ଦେଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିଳା, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ହସିଲେ। ସେମାନେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ ଥିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମହିଷ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ମହିଷାସୁର କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମାଦିତ ହେଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ରଥିକୁ କହିଲେ, “ଆଜି ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ରୋଷର ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି। ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ରଥ ଚଳାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛନ୍ତି।” ଏହି ପଥରେ ଅନେକେ ଚଲିଯାଇଛନ୍ତି, ରାଜନ୍। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ଗିରି, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବହୁ ମୁତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ମହିଷାସୁର ସେହି ଭୟାନକ ଅପଶକୁନ ଗୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ସେ ତୀର ଛାଡ଼ି ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରି କହିଲେ, “ଥମ, ଥମ!” ଯେଉଁଠାରେ ଯିଏ ଏହି କ୍ରୋଧିତ ମହିଷକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିପାରିବ—ଏହି କଥା କହି, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗର୍ବରେ ଯାଇ, କହିଲେ, “ମୋର ଶକ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କୌଣସି ଶିଶୁସ୍ଥଳ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣେ—ତୁମେ ଅହଙ୍କାରିଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ!