ଏକ ସମୟର କଥା, ସ୍ୱୟଂଭୂ ପୂର୍ବରୁ ନାରୀମାନେ ପ୍ରକୃତିରେ ତାପସ୍ୟାର ବିଘ୍ନ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପ, ତାପସ୍ୟା, ସତ୍ୟବାଦିତା ଏବଂ କୁଳମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ତେଵେ ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ସୁନି ରାଜା ପୁନି ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଭଗବନ୍, କେଉଁଠି ଦେଖିବାରେ ଆପଣ ଏପରି ଅନୁରାଗ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି? ସେ କି ଦେବୀ, ମାନବୀ, ଯକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା?” ସେ ଋଷି କହିଲେ, “ମୋର ଅବସ୍ଥା ଏହିପରି; ସେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୌମୁଦୀ।” ତେଣୁ, ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କହି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବି। ଏପରି କହି, ସେ ଋଷି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହିଷ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକ ଦୂତ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦେବୀ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କୌମୁଦୀ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ତାପସୀମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ରୂପ, ଯୌବନ, ତେଜ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବା ନୁହେଁ। ତାପରେ ମହିଷ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଦୈତ୍ୟକୁ ଦୂତି ଭାବେ ପଠାଇଲେ। “ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ତାପସ୍ୟାରେ ଲିନ ତା ନାରୀଙ୍କୁ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ସମ୍ମିଳନ କର।” ଦୂତ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଭବୟ, ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ମହିଷ ନାମରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଚାହାନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରିୟ ଲାଗେ, ଏବଂ ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି...” ଏପରି ସମ୍ବୋଧିତ ହୋଇ, ଦେବୀ କହିଲେ, “ଦୂତ ତ ସମସ୍ତଠାରେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ ଘୋଷିତ। ଯାଉ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟ ମହିଷକୁ କହ, ଏହି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ମୁଁ ତୁମର ନାଶ ପାଇଁ କରିଛି।” ଏହି ଉତ୍ତର ଦୂତ ଦେବୀଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଦେଖି, ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ। ଏହା ସୁନି, ରାଜା ମହିଷ ଅନୁରାଗର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଅଜୟ ସେନା ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସଜିତ ସେନା ଉପସ୍ଥିତ କଲେ। ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ, ଯୋଦ୍ଧା ସହିତ ଶସ୍ତ୍ର-ସଜିତ, ଦେଖାଗଲା। ନିର୍ମଳ ଓ ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ତେଜରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ରଥମାନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦୁର୍ଗର ଦେଖାଯାଏ। ପଦାତିମାନେ ଦୃଢ ଶରୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରି। ଏକ ଲକ୍ଷ ହାତୀ ଏବଂ ତାହାର ତିନି ଗୁଣା ରଥ ଦେଖାଗଲା। ସେ ଏହି ସେନା ନେଇ, ଦୂରରୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ମହିଷ ଅନୁରାଗର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। “ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଶୁନି, ମୁଁ ଆସିଛି, ମୋର ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପତ୍ନୀ ଅଛି, ହେ ଶୁଧ୍ଧ ହସର ମାଳିକା। ତୁମର ତାପସ୍ୟା ଅନୁଚିତ; ଯେପରି ଚାହ, ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।” ଏପରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।