ଏହି ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ମାନବ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଦେମନମାନେ ଅଟକି ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଏହା ତିନି ଲୋକରେ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଇଛି, ସେଠି ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଏହି ପର୍ବତ ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଅଶୋକ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ଏଠି ଶାଳ, ପନସ, ଟିନ୍ଦୁକା ଓ କରବୀର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଏଠି ବିକାଶ ପାଉଛି, ଯାହା ବିଶେଷ ଧରଣର। ଏହି ଭୂମିରେ କୌଣସି ଗଛ, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ନାହିଁ। ଏଠି ଚକୋର, ମୟୂର, ଚାଟକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧୁର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ରହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ରବ ଶୁଣି ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଲୀନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏଠି ମନୋହର ଝରଣା ଓ ପବିତ୍ର ଜଳର ନଦୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚଉଡ଼ ଆଖି, ସୁକୁମାର କମର ଓ ପବିତ୍ର ହସ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଏଠି ବସିଥାନ୍ତି। ଏହି ପର୍ବତରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସେସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଏହି ପର୍ବତ ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ଦୁଇଟି ପର୍ବତ ସଂଯୁକ୍ତ। ଏଠି, ଆମି ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଏଉଁଠି ଓ ସେଉଁଠି ଦେଖିଲି। ଏଠିରେ ଯେଉଁ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲି, ସେ ନ ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରୀ, ନ ଅସୁର ନାରୀ, ନ ମାନବୀ। ସେ ରତି, ପ୍ରୀତି, ଉମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏପରି ଗଢ଼ିତ ରୂପର ଏକ ନାରୀକୁ ଦେଖି ମୋର ମନ ଅନ୍ତରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅନୁରାଗ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ, ମୁଁ ମୋର ଚିତ୍ତକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି ଚିନ୍ତା କରିଲି। କେବଳ ଦେଖିବାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ବଢ଼ିଗଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ନିଷ୍କାମତା ସହିତ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ତେଣୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସିନଥାଏ। ସ୍ୱୟଂଭୁ ପୂର୍ବରୁ ନାରୀମାନେ ତପସ୍ୟାର ବିଘ୍ନ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚୟ, ତପ, ସତ୍ୟ ଓ କୁଳ ଗୌରବ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଚିନ୍ତା ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ମନେ କରି ମୁଁ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଲି। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି କିଙ୍ଗ୍ ଆଉ ଏକଥା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, "ଯେଉଁ ନାରୀକୁ ଦେଖି, ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ଏପରି ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ?" "ସେ କି ଦେବୀ, ମାନବୀ, ଯକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ନାଗିନୀ?" ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରି, "ସେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁମାରୀ," ବୋଲି କହିଲେ। "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଯିବି।" ଏପରି କହି, ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠି ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହିଷାସୁର ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକ ଦୂତ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲା। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଏହି ଘଟଣା ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲା। ଏହି କୁମାରୀ ଦିବ୍ୟ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ। ସେଠି ଅନେକ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ନାରୀର ରୂପ, ଯୁବତ୍ୱ ଓ ତେଜ ବର୍ଣ୍ନନା କରିବାଠାରୁ ଉପରି। ମହିଷାସୁର ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଦେମନକୁ ଦୂତ ଭାବରେ ପଠାଇଲେ। "ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଓ ମୋ ପାଇଁ ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ," ବୋଲି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୂତ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ବିନୟରେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମହିଷା ନାମକ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ଲୋକର ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ନିଜ ଲାଗି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ ଓ ଏହାର ଅପୂର୍ବ ନାରୀର ଦୃଶ୍ୟ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତା, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ଦୂତର ନମ୍ର ପ୍ରସ୍ତାବ ଏହି ଗଳ୍ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ।