ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଏକ ଦେବତା କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ପୁରୁଷ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଜଣେ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ୍ୟ ସମ୍ଭବ। ତେଣୁ ତୁମେ ଏହାକୁ ସଫଳ କର।" ସେଉଁଠାରେ ଆହୁରି କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିବ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି।" ଏହା ଶୁଣି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଢାଳରେ ବସିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଳନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ମହିଷାସୁର ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖିଲେ। ମହିଷାସୁର ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାବେ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମହାନ ଋଷି, ଆପଣ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି? ମୋ ସହିତ ଆମେ କିଛି ସେବକ ଅଛି; ଏହି ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଉପଯୁକ୍ତ?" ଋଷି ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଉଚିତ। ଆମେ ତ ଚିରକାଳ ଅସଙ୍ଗ, ରୁଚିହୀନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ। ମୁଁ କେବଳ କୌତୁହଳବଶତଃ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ବହୁ ଦିନ ହେଲା ତୁମକୁ ଦେଖିନଥିଲି।" ଏହି ସମୟରେ ମହିଷାସୁର କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗ୍ୟ ବା ଉଦ୍ୟମ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ତିନି ଲୋକରେ ଚରାଚର ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନବମାନେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇପାରନ୍ତି।" ଋଷି କହିଲେ, "ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ ବୋଲାଯାଏ। ଏଠାରେ ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଅଶୋକ, କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ସାଲ, କଠଳ, ତିନ୍ଦୁକ, କରବୀର ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଏଠାରେ ଅଛି। ଏଠାରେ କୌଣସି ଗଛ, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ନାହିଁ ଯାହା ନାହିଁ। ଚକୋର, ମୟୂର, ଚାତକ ଭଳି ମିଷ୍ଟି କଣ୍ଠ ରେ ଗାଉଥିବା ପକ୍ଷୀ ଏଠାରେ ଥାଏ। ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ମନୋହର ଝରଣା ଓ ପବିତ୍ର ଜଳର ନଦୀ ଅଛି। ବିଶାଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ଶିଥିଳ କମର ଓ ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି। କଣ ଅଧିକ କହିବି? ସେଠାର ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତରେ ସବୁ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ଦୁଇଟି ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ।" "ମୁଁ ଏଠାରେ କୌତୁହଳବଶତଃ ଏଠାଉଁଠା ସବୁ ଦେଖିଲି। ଏଠାରେ ଏମିତି ଜଣେ ନାରୀ ଦେଖିଲିଁ, ଯିଏ ନ ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଦାନବୀ, ନ ମାନବୀ। ସେ ନ ରତି, ନ ପ୍ରୀତି, ନ ଉମା, ନ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନ ସାବିତ୍ରୀ, ନ ସରସ୍ୱତୀ। ଏପରି ଆକୃତି ଥିବା ନାରୀକୁ ଦେଖି ମୋର ମନେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମିଗଲା। ତାପରେ ମୁଁ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି ଚିନ୍ତା କରିଲି। କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ମୋର ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ବଢ଼ିଗଲା। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ତେଣୁ କୌଣସି ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟଠାକୁ ଯିବି। ସ୍ୱୟଂଭୂ ପୂର୍ବରୁ ନାରୀମାନେ ତପସ୍ୟାର ବିଘ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚୟ, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, ଓ କୁଳମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଏପରି ଚିନ୍ତା ହୁଏ। ଏପରି ଅନେକ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଲି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଦ୍ଧ ରହିଥିବା ମହିଷାସୁର ପୁନି ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ନାରୀଙ୍କୁ କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି କରି ଆପଣ ଆକାଂକ୍ଷାବଶ ହୋଇଗଲେ? ସେ କି ଦେବୀ, ମାନବୀ, ଯକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା?" ଋଷି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପରିସ୍ଥିତି ଏହିପରି, ମହିଷାସୁର; ସେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁମାରୀ। ତେଣୁ, ହେ ଦାୟିତ୍ୟନାୟକ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବି।" ଏପରି କହି, ସେ ଋଷି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ସେଉଁଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜଣେ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ।