ଏହି ଉତ୍କଳିତ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାରେ, ଏକ ଅତି ଅଲୋକିକ ଜ୍ୟୋତିମୟ ତରୁଣୀ ଆବିର୍ଭାବ ହେଲା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସ୍ଵରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଉପହାର ଦେଲେ, ଜଳର ଶ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନୂପୁର ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ନିଜ-ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ — "ପଦ୍ମନୟନୀ, ବିଶ୍ୱର ମାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ, ବିଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଖ୍ଷମା, ଶ୍ରୀ, ଜ୍ୟୋତି, ସ୍ୱହା, ସାବିତ୍ରୀ, କମଳା ଓ ସତୀ। ଆପଣ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତଳୱାର ଚଳାଇଥିବା। ଆପଣ ସଦା ମଦ୍ୟ ଓ ମାଂସ ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ସଦା ନିବେଶିତ।" ଏହି ମହାନ ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଚାହୁଁଥିବା କୌଣସି ବର ଚୟନ କର; ମୁଁ ତାହା ପ୍ରଦାନ କରିବି।" ଦେବତାମାନେ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ, "ମହିଷାସୁରକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଜୟ କରାଯାଇଛି, ମାତା, କେବଳ ଏକ ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିବେ। ଏହିଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।" ଦେବୀ ଉତ୍ସାହିତ ଭାବରେ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିବ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି।" ଏପରେ, ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଶ୍ରେଣୀରେ ବସି ରହିଲେ। ସେଠାରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ନିମଗ୍ନ ଦେବୀକୁ ଦେଖି ଏକ ଋଷି ଆସିଲେ। ଏଠାରେ, ମହିଷାସୁର ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି ବନ୍ଦନା କଲେ। ସେ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ଋଷିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମହାନ ଋଷି, ଆପଣ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି ଓ କେଉଁ କାରଣରେ?" ମହିଷାସୁର କହିଲେ, "ମୁଁ ଦାସମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଛି; ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ କେଉଁପରି ଲାଗିବ? ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିବି; କାରଣ ଆମେ ସଦା ନିର୍ବିକାମ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ନୀତିରେ ଅବସ୍ଥିତ।" ଋଷି କହିଲେ, "ମୁଁ କୌତୁହଳରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଲା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିନାହିଁ। ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ମାନବ ପ୍ରୟାସରେ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଅଟକେଇଛନ୍ତି। ତିନି ଲୋକରେ, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଛି।" ଋଷି ବିବରଣା କଲେ, "ପୃଥିବୀରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ଅର୍ବୁଦ। ଏହି ପାହାଡ଼ ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଅଶୋକ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ଶାଲ, କଠାଳ, ଟିଣ୍ଡୁକ ଓ କରବୀର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଶୁଭ୍ର ଫୁଲରେ ଏହି ପାହାଡ଼ ଭରି ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଗଛ, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧି ନାହିଁ।" "ଚକୋରା, ମୟୂର, ଚାଟକ ଭଳି ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ମୟ ଝରଣା ଓ ପବିତ୍ର ଜଳର ନଦୀ ଅଛି। ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, କମଳା କଟି ଓ ପବିତ୍ର ହାସ୍ୟ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି।" "ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ସେ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ପାହାଡ଼ ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ି, ଦୁଇଟି ପାହାଡ଼ରେ ଯୋଗ ହୋଇଛି।" "ମୁଁ କୌତୁହଳରେ ଏଠାଠୁ ଏଠାଠି ଚାଲି ଦେଖିଲି। ଏଠାରେ ଦେଖିଲି, ସେ ନା ଦେବୀ, ନା ଗନ୍ଧର୍ବ ମହିଳା, ନା ଦାନବୀ, ନା ମାନବୀ। ସେ ରତି, ପ୍ରୀତି, ଉମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ଏପରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ମହିଳାକୁ ଦେଖି, ମୋର ଚିତ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନୁରାଗରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ ନିଜ ଧୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାକୁ ଅଟୁଟ ରଖି, ମୁଁ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲି। କେବଳ ଦେଖି ମାତ୍ରେ, ମୋ ହୃଦୟର ଆକାଂକ୍ଷା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା।" "ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ନିର୍ଯାତନା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି; ତେଣୁ, କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟଠାକୁ ଯିବି।