ଏହି କଥାରେ, ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି— ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ମାମୂ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରିଥାଏ ଓ ଭଗବାନ୍ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେଠିପାଇଁ ଏହି ସରୋବରକୁ ‘ମାମୂ ସରୋବର’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯିଏ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରେ, ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହାଏ, ସେଉଁଠି ଯାଇ ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ମହିମା କେବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ଓ ଏଠି ଦର୍ଶନ କରିଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ— ଏହା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ପୁରୁଣା କଥା ଅନୁସାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯୁଗରେ ମହିଷା ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପସନ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ ତାପ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ତାଙ୍କ କାମ କରୁଥିଲେ। ଏପରେ, ଏକ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠା ହୋଇ କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କ’ଣ କରିବୁ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ, ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ?” ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କାଳର ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ କହିଲେ— “ଏହି ମହିଷା ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ମହିଳା ବ୍ୟତୀତ। ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟା କର; ତାଙ୍କ ଉପାସନା କର। ଯେଉଁ ଦେବୀ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏକାନ୍ତରେ ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କ ପୂଜା କର। ସେ ଏକ ଅବତାର ନେବେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର କହିଦେବି।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ— ଏମିତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେଠି, ଭାଷାର ଅଧିପତି (ବ୍ରହ୍ମା) ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ। ସେଠି, ତାଙ୍କ ସହିତ ତିନି ଜଣ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଗଣସହିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ; ସେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ମମତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଲେ। ଏପରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ପରି ଏକ ତେଜ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସେଠି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଏକ ମଣ୍ଡଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ଶକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏଠାରୁ ଏକ ତେଜୋମୟ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଭଜ୍ର ଦେଲେ, ଜଳର ଅଧିପତି ତାଙ୍କୁ ପାଶ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ— “ଓ କମଳନୟନୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଓ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ରୂପା, ବିଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତା; ତୁମେ କ୍ଷମା, ଶ୍ରୀ, ତେଜ, ସ୍ୱହା, ସାବିତ୍ରୀ, କମଳା ଓ ସତୀ। ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭୈରବୀ, ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ନାଶକୀ। ତୁମେ ମଦ୍ୟ ଓ ମାଂସ ପ୍ରିୟ, ସଦା ଭକ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଲିନ ରହୁଛ।" ସେ ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେଉଛି।” ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ମହିଷା ଦାନବଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଜୟ୍ୟ କରିଥିଲେ।