ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଦେବମୁନି କହିଲେ— ଶକ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦିବ୍ୟ ଦୂତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଦ୍ଗଳ ମହାର୍ଷି, ଦୂତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଆସି ଦେବଯାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କଥାରେ ମନେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ସ୍ଥବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ—ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସେ ଜଣେ ଲୋକ ଲେଖାଯାଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦୂତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ବିଳମ୍ବିତ ହେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିଲେ। ଏହିପରେ, ଦୂତ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ କାରଣରେ ଅବାକ୍ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଭୟାନକ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା। ଏହା ଦେଖି ମୁଦ୍ଗଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚିତ୍ତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହୃଦୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ମୁଦ୍ଗଳ ଆକାଶେ ହସ୍ତରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ— “ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର, ସେଠି ବସିପାରିବ। ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଆଛି, ତାହା ଅନୁସାରେ ଏକ ଵର ଚୟନ କର। ମୁଦ୍ଗଳ କହିଲେ— “ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ ତ କେବଳ ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଵର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ ଵୃତ୍ରନାଶକ, ତେବେ ମୋ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ଦୂତକୁ ହ୍ରଦକୁ ପଠାଇଛି। ଏଠି ପିଣ୍ଡ ଦାନରେ ପିତୃଗଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଫାଲ୍ଗୁନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ଏଠି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୟାର ଫଳ ସମ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି।” ତାପରେ ମୁଦ୍ଗଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଉପରେ ନିତ୍ୟ ଚିନ୍ତନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାଇଯାଇଥିଲା— “ଯିଏ ମାମୂ ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଦ୍ଗଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହିପରି ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଅଭିଲାଷୀ, ସେଉଁଠି ଯିବା ଉଚିତ।” ତାପରେ ରାଜନ୍, ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା— କେଉଁ ସମୟରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ? ଏହି ସ୍ନାନ ଓ ଦର୍ଶନ କରିଲେ କଣ ଲାଭ ମିଳେ? ଏହା ଶୁଣିଲେ କେଉଁ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ? ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଯୁଗରେ, ମହିଷ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ମହିଷ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଭୟବିତ ହୋଇ, ଦେବସଂଘକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆଲୋକ ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ତାଙ୍କ କାମ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଆମେ କ’ଉଁଠି ଯିବୁ? କ’ଣ କରିବୁ?” ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧ୍ୟାନ କରି କହିଲେ— “ଏହି ଦାନବ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ନାରୀ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେଠି ତପସ୍ୟା କର, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ପୂଜା କର। ସେ ନାରୀ ନିଜେ ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର କହିଦେଉଛି।