ମୁଦ୍ଗଳ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଜଗତରେ କେବେ ଭଲ କାମ କରିନାହିଁ। ଏହିପରି ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ପତିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଛି। ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଯେଉଁ ମୂଳ କଥା, ସେ ସବୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହିକଥା ଜାଣି, ହେ ଦୂତ, ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ। ଏହି ସଂଦେଶ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଜଣାଇଦିଅ। ମୁଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ କେବେ ପତିତ ହେବାକୁ ଭୟ କରିବୁନାହିଁ; ଏମିତି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି, ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ଅବନତି ନାହିଁ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ଏପରି କଥା କହି, ହେ ରାଜନ୍, ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତ ମୁଦ୍ଗଳ ଚୁପ ହେଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କ ଦୂତ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସୁନି, ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୂତକୁ ଶକ୍ର ଆଦେଶ ଦେଲେ, 'ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଓ ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଆଣିନିଅ।'" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏଉଁପରି, ମୁଦ୍ଗଳ ମଧ୍ୟ ଦୂତଙ୍କୁ ପୁଣି ଆସି ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଦେଖି, ଅବାକ୍ ହେଲେ। ସେ ଦୂତଙ୍କ କଥାରେ ଏମିତି ଅଚଳ ହେଲେ, ଯେପରି ଲେଖା ହୋଇଯାଇଛି।" ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଦୂତ ଦେଖି ଅନେକ ସମୟ ବିତିଗଲା ବୋଲି ଜାଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂତଙ୍କୁ ମୁଦ୍ଗଳ ଅବାକ୍ କରିଦେଇଥିବା ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା। ଏମିତି ଭୟାନକ ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ମୁଦ୍ଗଳ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶକ୍ର ଏଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶକ୍ର କହିଲେ, "ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା କର, ସେଠାରେ ବସିପାର। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଵର ଚୟନ କର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ସର୍ବଦା ଅଛି।" ମୁଦ୍ଗଳ କହିଲେ, "ହେ ସହସ୍ରନେତ୍ର, ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ହେ ଵୃତ୍ରନାଶକ, ତେବେ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁନାହିଁ—ମୁଁ ଏକ ଦୂତକୁ ହ୍ରଦକୁ ପଠାଇଛି।" ଶକ୍ର କହିଲେ, "ଏଠାରେ ପିତୃମାନେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପରମ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମୋ କୃପାରେ ଉତ୍ତମ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୟା ପରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ପାଇବେ।" ମୁଦ୍ଗଳ ସର୍ବଦା ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ଚିନ୍ତନ କରି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଅକ୍ଷୟ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ—"ଏହି ମାମୂ ସରୋବରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏହି ପ୍ରଭୁ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ପୁରୁଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରେ। ଏହି ନାମରୁ ଏହି ସରୋବର 'ମାମୂ' ବୋଲି ପରିଚିତ।" ଏହି ପୂନ୍ୟସ୍ଥଳୀ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ଥାନର ମହିମା କେବେ, କେମିତି ଫଳ ଦିଏ, ଏହା ଦେଖିଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ—ଏହା ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ପୁରାତନ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଯୁଗରେ, ମହିଷ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାଇଲେ। ସେ ତିନି ଲୋକ ଜିତି ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଦ୍ଵୟ, ଓ ମାରୁତ ଗଣ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଦେବସଭା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।