ପୁରାଣରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏହି କଥାରେ ଦେଖାଯାଏ, କିଛି ମନୁଷ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ପଡି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏବଂ କେତକୀ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାରେ ନିଜ ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପରେ, ସେ ଭଗବାନ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟବାଦୀ ହେବାର କାରଣରୁ, ତୁମେ ଏକ ବର ଚୟନ କର। ହେ ଦେବ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କ ପୂଜାରୁ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଅନନ୍ତ ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ହଳକା ଆକାରରେ ନେଇଆଣ, ବିଳମ୍ବ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ପୁନି, ସେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ହରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।” ଏହି ପ୍ରଭାବରେ, ଏକ ଲୋକ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଳା ରଙ୍ଗରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ” ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଛି। ବାସୁଦେବ ତାହା ପରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରୁ ପୃଥିବୀରେ ପବିତ୍ର “କୃଷ୍ଣ-ତୀର୍ଥ” ନାମକ ସ୍ଥାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଯେଉଁ କୌଣସି ଲୋକ କୃଷ୍ଣ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଅସଙ୍ଗତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ସବୁ ଉପାୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଭାତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କଳା ତିଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ କେବଳ କୃଷ୍ଣ-ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖି ମହାଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହି ପର୍ବତର ଏକ ଢାଳରେ “ମାମୁ-ହ୍ରଦ” ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରେ, ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଦାନ ଓ ନିବାର ଧାନ ଦେଇ ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ମୁଦ୍ଗଲ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା ବୋଲି ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ତା’ପରେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଏକ ସମୟରେ ମହାତ୍ମା ମୁଦ୍ଗଲ ବସିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଦେବରାଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?’ ମୁଁ ଶୁଣି, ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରିବି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ, ମୁଁ ପରେ ଆସିବି। ମୋର ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୁଁ ଏଠାରେ ମହାତପସ୍ୟା କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବି। ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଦେବି।’” ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି। ସେଠାରେ ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା, ନିଦ୍ରା ବା ଆଳସ୍ୟ କେବେ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗାଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟାଧାରୀ ଲୋକମାନେ ସ୍ବର୍ଗରେ ବସିଥାନ୍ତି। ତଥାପି, ଏଠାରେ ଏକ ଦୋଷ ଦେଖାଯାଏ—ସ୍ବର୍ଗରେ କୌଣସି ନୂତନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେହିର ଫଳ ସ୍ବର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ଏଠାରେ କମ୍ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକ ମହାପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥଳୀର ମହିମା, ପୂଜା, ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଫଳ ଏହି କଥାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।