ଏକ ଦିନ, ହଂସ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତାହାଙ୍କୁ ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଫେରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା। ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଲିଙ୍ଗର ଶିର ଭାଗରୁ ଆଣିଥିବା ଅଳଙ୍କାର ଭଲି ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ସୁଭାଗ୍ୟ ମାଳା ମୁଁ ଆଣିଥିଲି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁ ଏହାର ଶେଷ ଅଂଶ ପାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ କେହି ଭାବରେ ଏହାର ସବୁଠୁ ଦୂର ଶିମା ପହଁଚିପାରିବି ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମନ। ତୁମେ କିମ୍ବା କିପରି ଏହାର ଶେଷ ଦେଖିଛ, ବ୍ରହ୍ମନ?” ନାହିଁ ହେଲେ, କେହିଓ କେଉଁଠିଓ ଏହାର ଶେଷ ଦେଖିପାରିନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାରାଜ ଏକ୍କିଥିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ ଗବାହିଁକୁ ଯାଇ, କହିଲେ, “ହେ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ କଥା କହିଥିବା ଜଣେ, ତୁମେ ଅପବାଦର ଯୋଗ୍ୟ!” ଯେହেতୁ ବ୍ରହ୍ମା ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ଯେ ସେ ମୋର ଶିମା ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁର୍ବଳ ବାଣୀ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋହ ଭର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିବେ। ଏହିପରି, କେତକୀ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥିବାରୁ, ସେ ବଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏହିଭଳି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବତା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟ କଥା କହିବାରୁ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ଦୃଢ଼।” ଦେବତା କହିଲେ, “ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ। ଏହି ଅନନ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ସହଜ ରୂପରେ ଆଣିବା ପାଇଁ ଦିଅ।” ପୁନଃ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ହେ ହରି। ଏଠି ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଉସ୍ଥାପନ କର, ହେ ହରି।” ଦେବତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ ହେଇ, ବିଷ୍ଣୁ କଳା ରଙ୍ଗରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ” ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ବାସୁଦେବ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ଥିଲେ। ସେଠାରୁ ଭୂମିରେ କୃଷ୍ଣ-ତୀର୍ଥ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯେଉଁ ଲୋକେ କୃଷ୍ଣ-ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଭିଲାଷା ବିନା ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ସବୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ମହାରାଜ, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସକାଳେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି କଳା ତିଳ ଦାନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ। ଏହି କୃଷ୍ଣ-ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିବାରେ ମାନବ ମାତ୍ର ପବିତ୍ର ହୋଇଥାନ୍ତି। ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଉତ୍ତର ଢାଳରେ, ମାମୁ-ହ୍ରଦ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ ଅଛି। ଏଠି ଏକ ଲୋକ ପ୍ରତିବେଶିକ ଭାବରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି। ମାମୁ-ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ ଓ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ସବୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ଦାନ ଦେଇ, ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଶରଣ ନେଇ, ନିବାର ଧାନ ଦାନ କରିବାକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ମୁଦ୍ଗଳ ଋଷିଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କଥା କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ତାହା ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ରୁଷି କହିଲେ, “ଏକଥିରେ, ମହାତ୍ମା ମୁଦ୍ଗଳ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଶୁଣି, ଯାହା ଯୋଗ୍ୟ ତାହା କରିବି। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କୁହ; ମୁଁ ପରେ ଏଠି ଆସିବି।’” ଏଭଳି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ମୁଦ୍ଗଳ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପାଉଥିବା ବିଶେଷ କଥା ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ କଥା କହିଲେ।