ଏହି ଚମତ୍କାର ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଶିବଙ୍କ ଅନନ୍ତ ଲିଙ୍ଗ ପରିଧିରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେଠାରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କର ହଂସଯାନରେ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ଏକ କେତକୀ ଫୁଲକୁ ଦେଖିଲେ। ତାହା ସମୟରେ, ଏହି ଅନନ୍ତ ମହାମାର୍ଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଲା: “ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି?” ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ସଫଳ ହେବ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ବଡ଼, ଅନ୍ୟ ଛୋଟ—ଏହିପରି ନିୟମ ପିନାକିନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ଖୋଜି ଫେରି ଭୂମିକୁ ଯିବି।” କିନ୍ତୁ କେତକୀ ଫୁଲ କହିଲା, “ତୁମର ଉଦ୍ୟମ ବ୍ୟର୍ଥ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୌଣସି ଶେଷ ନାହିଁ।” “ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶିଖରରୁ ତଳକୁ ପଡିଲି, ହେ ତେଜୋମୟ, ସେଠାରେ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା। ହଂସ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରିକୁ ଯାଏ, ଏତିକି ସମୟ ଲାଗିଥାଏ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିବା ପରି, ଫେରି ଯିବାଠିକ୍।" ତାପରେ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ କେତକୀ ଫୁଲକୁ ନେଇ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖେଇଲେ—ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶିଖରରୁ ଆଣିଛି ବୋଲି। ମୁଁ ଶୁଭ୍ର ମାଳା ଆଣିଥିଲି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁ ତାହାର ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ କେଉଁଠିଓ ଏହି ଅନ୍ତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ କିଛିପରି ଏହି ଅନ୍ତ ଦେଖିଥିଲେ, ତେବେ କହନ୍ତୁ, ନହେଲେ ଏହି ଅନ୍ତ କେଉଁଠିଓ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।” ଏହା ଦେଖି, ସେହି ମହାରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ସାକ୍ଷୀ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ: “ଯିଏ ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା କହେ, ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା!” ବ୍ରହ୍ମା ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ମୋର ସୀମା ଦେଖିଛି ବୋଲି ଦାବି କରିଥିଲେ। ଏହି ଭ୍ରମରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢତାରେ ପଡିଯାନ୍ତି। ଏହିପରି, କେତକୀ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେଉଁଠି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବେ ନିନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦୁହିଁଝଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବତା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ। “ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ପାଇଁ ଚୟନ କର, ହେ ଧୃଢ଼ଚିତ୍ତ। ହେ ଦେବ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଅନନ୍ତ ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ହଳକା ରୂପରେ ଧରିଆଣ।” ପୁନଃ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର, ହେ ହରି।” ମୋର ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ମନୁଷ୍ୟ, ପ୍ରଭାତେ ‘କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଭାସୁଦେବ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଥିଲେ। ସେଠାରୁ, ଭୂମିରେ ‘କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥ’ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ଯିଏ କୃଷ୍ଣ ସରୋବରେ ସ୍ନାନ କରେ ଏବଂ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ବିନା ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ତେଣୁ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ସବୁପ୍ରକାର ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଥିରେ, ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଯିଏ ପ୍ରଭାତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କଳା ତିଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା କେବଳ କୃଷ୍ଣତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ମହାଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତର ଏକ ଢାଳିରେ, ଏହାକୁ ‘ମାମୁହ୍ରଦ’ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।