ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାଥାରେ, ରାଜା, ଦେଖନ୍ତୁ—ଏକ ସମୟରେ, ଦୁଇ ମହାତେଜସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଏକ ଗଭୀର ବିବାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ଭ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ, ନିଶ୍ଚୟ ଆମାଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ମୁଁ।” ଏଭଳି, ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେମାନେ ମୁଠି, ବାହୁ, ନଖ, ଦାନ୍ତ ଏବଂ ଟାଣି ଟାଣି ଏକ ଦୀର୍ଘ ସଂଘର୍ଷ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା। ଶେଷରେ, ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶରୁ ଶୁଣାଗଲା—“ମହେଶ୍ବରଙ୍କ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ କିଏ ପହଞ୍ଚିପାରିବ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏକ ଉପରକୁ ଯାଅ, ଅନ୍ୟ ତଳକୁ ଯାଅ, ଏହା ମୋ ଆଦେଶ।” ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ ଭୂମିକୁ ଭେଦ କରି ତଳକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ସେ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଆଉ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଦୃତଗତିରେ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, କ୍ଷୀଣ ହେଲେ। ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗରେ ପହଞ୍ଚି ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଏପଟେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ହଁସଯାନରେ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଏକ କେତକୀ ଫୁଲକୁ ଦେଖିଲେ। କେତକୀ ଫୁଲ ପଚାରିଲା, “ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ଅନନ୍ତ ମହାମାର୍ଗରେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ?” ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଅନ୍ୟ ଅଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହିପରି ପିଣାକୀନ୍କ କହିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶିଖର ଦେଖି ଭୂମିକୁ ଫେରିବି।” କେତକୀ ଫୁଲ କହିଲା, “ତୁମର ଉଦ୍ୟମ ବ୍ୟର୍ଥ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୌଣସି ଶେଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶିଖରରୁ ବଡ଼ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପଡ଼ି ଆସିଛି। ହଁସ ଯେଉଁ ଦୂରିକୁ ଗତି କରେ, ସେଉଁଟି ଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ଲାଗିଯାଏ। ତେଣୁ ଏହି ମାର୍ଗରୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଇ କେତକୀ ଫୁଲକୁ ନେଇ, ଚାରିମୁଖୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ—“ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶିଖରରୁ ଆଣିଛି।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ଶିଖର ମିଳିଛି।” ବିଷ୍ଣୁ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ କୌଣସି ଭାବେ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ପାଇପାରିନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ କିଛିପରି ଏହି ଶେଷକୁ ଦେଖିଛ, ତେବେ କହ, ନଚେତ ଏହି ଶେଷ କେହି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ମହାଦେବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ଦ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଗିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଯିଏ ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା କହେ, ତା’ପରେ ନିନ୍ଦା ହେଉ!” ମହାଦେବ ଅଭିଯୋଗ କଲେ, “ତୁମେ ମୋ ଶେଷ ଦେଖିଛ କହି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଛ।” ଏହି ମିଥ୍ୟା କଥାର ଦଣ୍ଡ ଭିତରେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବେ, ସେମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ତଳିବେ। କେତକୀ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦିଆଗଲା। ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ ମହାଦେବ, କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସତ୍ୟ କଥା କହିଥିବାରୁ, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚୟନ କର।” ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଅପବିତ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହାଁ। ଏହି ଅନନ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ତୁମେ ହ୍ରସ୍ୱ ଆକାରରେ ଆଣ, ଏବଂ ବିଳମ୍ବ ନ କର।” ପୁଣି, ମହାଦେବ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ହରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।” ମହାଦେବଙ୍କ ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ‘କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।