ଏହି କଥାରେ, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଯାଯିଛି। ସେମାନେ ପିତଳ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବେ, ସୁନା ମୁଦ୍ରାରେ ଶୋଭିତ ହେବେ, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ବସିବେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧିବାନୁସାରେ ଉପାସନା କରିବେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ପଞ୍ଚ ନଦୀ ଓ ସୁଭ ଝିଲିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଉପାସନା କଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରି ପାରେ। ରୋଗ, ବ୍ୟାଧି, ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ, ଜ୍ୱର ଓ ଏପରି ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ନିବୃତି ହେଉଛି। ଏହି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ବିସ୍ତାରରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଚିନ୍ତା କରିବେ, ଉପାସନା କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି ସ୍ଵଚ୍ଛ ହେବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚି ପାରିବ। ଏଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ପାର୍ଥା ନାମକ, ଦେବଳ ଋଷିଙ୍କ ଅନୁଗତ ଓ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ଥିଲେ। ସେ ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ମହାନ ଋଷିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଇ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବାୟୁରେ ନିର୍ଭର କରି, ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇ, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ। ଏକ ଅଚମ୍ବିତ ଘଟଣାରେ, ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠ ଭେଦି ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ସେ ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଉପାସନା କଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ 'ପାର୍ଥେଶ୍ୱର' ନାମରେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଉପାସନା କରି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଚିନ୍ତା କରିବେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ପାର୍ଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପାସନା କଲେ ଓ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ଦିନରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏଠି ନିମନ୍ତେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କରି ଉପାସନା କରିବେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଏକାଗ୍ରତାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଲେ ବିଶେଷ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ 'ପାର୍ଥେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା' ଅର୍ବୁଦ ଅଂଶର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ପ୍ରଭାସ ପୁସ୍ତକର ଏକ ଅଂଶର ଶେଷ ହେଉଛି। ଏହାପରେ, ଏକ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, 'ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ, ଏହାର ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସବୁ କଥା କହିବେ।' ସେହି ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବନର ଆଲୋକ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଳୟ ଆସିଥିଲା। ଏକ ହଜାର ଯୁଗର ଶେଷରେ, ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିଉଠିଲେ। ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ଘୂରିଘୂରି ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସେଠି ଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ କିଏ ତୁମକୁ ସୃଜନ କରିଛି?' ଗୋବିନ୍ଦ କମଳାପ୍ରସାଦରେ ହସି କହିଲେ, 'ମୁଁ ମୂଳ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋଠୁ ସୃଜିତ ହୋଇଛ।' ଦୁଇ ଜଣ ଏକାପରେ ଏକା ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ ବିବାଦ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ— 'ମୁଁ ତୁମକୁ ସୃଜିଛି, ମୁଁ ପ୍ରଥମ, ନିଶ୍ଚିତ।' ଦୁଇ ଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଏକାପରେ ଏକା ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମୁଠି, ବାହୁ, ନଖ, ଦାନ୍ତ ଓ ଟାଣି ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା— 'ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗର ଶେଷକୁ ଯିଅ, ଏକ ଉପରକୁ ଏକ ତଳକୁ ଯାଉ।' କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଶୀଘ୍ର ତଳକୁ ଗଲେ, ଏଠି ସେ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏଉଁଠି ଅଧିକ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ।