ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା, ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ପୁନି ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଦେଲା। ଏହା ଦେଖି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ସତ୍ୱରେ ସେଠାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ସ୍ଥାନ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ। ଏହି କଥା ଜାଣି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି ସେ ନିଜ ମରଣଶୀଳ ଦେହକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସର୍ବପାପହର ମନାଯାଏ। ଏହି ଘଟଣାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀରେ ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା। ଏହିଠାରୁ ଏହାକୁ 'ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହି ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତି ସମୟରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପିତୃକ୍ଷେତ୍ର ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଗାଉଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ: "ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ଏବେ ମହାବିନାୟକ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।" ତେବେ ଯୟାତି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ବିନାୟକ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ କିପରି ଏଠି ମହତ୍ୱ ପାଇଲେ?" ତାପରେ, ବିନାୟକ ମଜା ପାଇଁ ଏକ ସୁକୁମାର ଶିଶୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲା, କାରଣ ଏଠି ତେଲ ଲାଗିଥିଲା ନାହିଁ। ପରେ, ଗୌରୀ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ସ୍କନ୍ଦ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତେଲ ଆଣ ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।" ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତେଲ ଆଣାଗଲା ଏବଂ ଦେହରେ ଯେଉଁଠାରେ ତେଲ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏହା ଲାଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ବତୀ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ, "ମୋତେ ଛୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହି କାରଣରୁ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗମାନେ ଅଧିକ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ। ସେ ତିନିପଟ ଗଭୀର, ଚାରିହାତ, ଏବଂ ସାତିପଟ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଥିଲେ। ଗୌରୀ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିରେ ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ କରିଦେଲେ ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଗୌରୀ ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହରେ ଦେଖି ବାରମ୍ବାର "ପୁଆ" ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏହି ପୁଅ ମୋ ଦେହର ତେଲରୁ ଜନ୍ମିଛି।" ସ୍କନ୍ଦ ଯେଉଁ ମୁଣ୍ଡ ଯୋଡିଥିଲେ, ସେହିଟିକୁ ତୁମେ 'ମହାନ୍' ବୋଲି ଘୋଷଣା କର। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ନେତୃତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରି ମହାନ ବିନାୟକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ମଣିଷ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭର ପୂର୍ବରୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଏ। ପରେ ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଖେଳ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ କୁଟାର ଦେଲେ। ତାପରେ ଗୌରୀ ଏକ ମଧୁର ମୋଦକ ଭରା ଭାଣ୍ଡ ଦେଲେ। ସେ ଖାଦ୍ୟର ସୁଗନ୍ଧକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଏକ ଉଠୁକୁଣ୍ଡି ଗହ୍ୱରରୁ ବାହାରିଲା। ଏହା ଦେଖି, ଯେଉଁ ଶୁଭଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ, ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଥୀରେ, ବଡ଼ ବେଦୀ ଉପରେ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁଠି ବିନାୟକଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଥାଏ, ଗଣମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତିନିଥର ବୃତ୍ତି କରିଥାଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ମହାବିନାୟକଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସବୁ ପ୍ରୟାସରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାବରେ ଘରେ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ସମୟରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ବିନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।