ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଶେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ପଠାଇଲେ—"ସୁନନ୍ଦାଙ୍କୁ ଯାଇ କୁହ, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସୁନନ୍ଦା, ଯିଏ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ଥିର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିବେ। ଦୂତ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ଏହି ଖବର ଦେଲେ। ସୁନନ୍ଦା ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ମଧୁର ହାସ୍ୟ ସହ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ପରଲୋକଗମନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା। ଏହି ଛାୟା ରହିଥିଲା ଦୀପ୍ତିହୀନ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଏବଂ ମଳିନ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ଦୁଃଖ ଓ ବିଷାଦରେ ଭାସିଗଲେ ଏବଂ କ୍ରନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଯାତ୍ରା କଲେ—ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବହୁ ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ସେ କପାଳମୋଚନ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। କିନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ସେଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା ନାହିଁ। କ୍ରମେ କ୍ରମେ ସେ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟ, ଅମରକଣ୍ଟକ, ପ୍ରଭାସ, ସୋମ ତୀର୍ଥ ଓ କ୍ରିମିଜଙ୍ଗଳକୁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ରକୋଟି, ବିରୂପାକ୍ଷ ଏବଂ ପଞ୍ଚନଦକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ। ଏଭଳି ଭୂମିକୁ ଘୁରି ଘୁରି, ରାଜା ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହେଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ପରେ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ତପସ୍ୱୀ ଓ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ ଥିବା ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ, ଯାହା ନାରୀ ବଧର ଫଳରୂପ। ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ତାଙ୍କ ତେଜ ବଢ଼ିଗଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଗାୟକମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏଠାରୁ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। କିନ୍ତୁ, ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ଏବଂ ସୋମ ତୀର୍ଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପୁଣି ସେଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧକୁ ପଛକୁ ଫେରିଲେ। ସେଠାର ପବିତ୍ରତା ଜାଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଦାନ କରି, ସେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି, ସେ ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଏବଂ ଶିବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲେ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ତୀର୍ଥ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର। ଏହି ଘଟଣାଠାରୁ ଏହି ତୀର୍ଥ ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରୁତ ହେଲା ଏବଂ ଏହାକୁ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶଙ୍କ୍ରାନ୍ତିରେ ନ୍ୟାସ କରି ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, କିମ୍ବା ଗୟାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଗାଈ ଦାନ କରେ, ସେ ମହାଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହିପରେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ଏବେ ବିନାୟକଙ୍କ ମହାତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।" ତାହାପରେ ଯୟାତି ପଚାରିଲେ—"ବିନାୟକ କିପରି ଏଠାରେ ପୂଜ୍ୟ ହେଲେ?" ଏହିପରି, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତେଲ ନଥିବାରୁ, ଶିଶୁଟି ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଥିଲା। ତେଣୁ, "ତୁରନ୍ତ ତେଲ ଆଣ, ଏହି ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ," ବୋଲି କୁହାଗଲା। ତାପରେ, ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତେଲ ଆଣାଯାଇଲା ଏବଂ ଶିଶୁର ଦେହରେ ଯେଉଁଠି ତେଲ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଲଗାଯାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ବତୀ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ—"ମୋତେ ଛୁଅନି।" ଏହି କାରଣରୁ ଶିଶୁର ଅଙ୍ଗରୁ ବିଶେଷ ନେତୃତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏଭଳି ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥା ଅନୁସୃତ ହେଲା।