ସେଇ ସ୍ରୋତସ୍ୱତୀ ନଦୀର କୂଳରେ ଦଁଡାଇ, ସେ ଏପରି କଥା କହିଲେ— “ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ମାନବମାନେ ପାଇଁ ବର୍ଷା ଦେଉ ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏହି ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।” ସେଠାରେ ଦେବାପି ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତୀପ ଧର୍ମଶୀଳ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ସେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ଓ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ବର୍ଷା ହେଉନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଦ୍ୟୁତ୍-ଝଲମଲ କରୁଥିବା ମେଘମାନେ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ, ରାଜନ। ଏହାପରେ ହବିର ନାଥ ଅଗ୍ନି ଚରମ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ଶୀଘ୍ର କହ। ତୁମ ଦୟାରେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଯାଉ। ଏଠାରେ ଯିଏ ନିୟମରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ଅଗ୍ନିର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ଏଠାରେ ଯିଏ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତିଳ ଦାନ କରିବେ— ଅଗ୍ନିଦେବ ପୁନର୍ବାର ପୂର୍ବବତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏହି କଥା ପଢିବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଦିନ-ରାତିର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏକଥିରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ। ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସୁନନ୍ଦା ଭାର୍ୟତୀ ଓ ଅତି ସ୍ନେହଶୀଳା ଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଏହି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗ କରିଲେ— ଅର୍ଥାତ୍, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ରଣରେ ରାଜାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଜିତିଥିବା ଶତ୍ରୁ ବହୁ ଧନ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲା। କେହି ଦୂତକୁ କହିଲେ, “ଯା, ସୁନନ୍ଦାଙ୍କୁ ଖବର ଦେ— ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯଦି ସେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା ସୁନନ୍ଦା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରନ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ—” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଦୂତ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ, ରାଜନ। ସେ ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସୁନନ୍ଦା ମଧୁର ହାସ୍ୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହି ଭଳି ଧର୍ମଶୀଳା ସୁନନ୍ଦା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା। ସେ ଛାୟା ଅନ୍ଧକାର, ଦୁର୍ଗନ୍ଧିତ, ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ଥିଲା, ରାଜନ। ବିନାଶ, ଶୋକ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ଭାବରେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସେ ଅନ୍ୟ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ; କାଶୀକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠି ବହୁ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି କପାଳମୋଚନ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ କ୍ଷୟ କରେ। କିନ୍ତୁ, ରାଜନ, ସେଠି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ହରାଇ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସେ ପୁନି ପୁଷ୍କରବନ ଓ ତାପରେ ଅମରକଣ୍ଟକକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭାସ, ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ କ୍ରମିଜାଙ୍ଗଳକୁ ଗଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରକୋଟି, ବିରୂପାକ୍ଷ ଓ ପଞ୍ଚନଦକୁ ଗଲେ, ରାଜନ; ଏଭଳି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରି ଘୁରି, ସେ ରାଜା ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୱୀ ଓ ବେଦଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏହି ପର୍ବତର ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ସ୍ତ୍ରୀହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ। ଦୁର୍ଗନ୍ଧି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ତାଙ୍କ ତେଜ ବଢ଼ିଗଲା, ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ତାପରେ, ରାଜନ, ସେ ରକ୍ତାନୁବନ୍ଧ ଓ ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।