ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ରାଜା ଏକ ଡାଡ଼ିକୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଜିଭ ଉଲଟିଯିବ।" ଏହି କ୍ଷଣରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏଠାରେ, ଅଗ୍ନି ଝରଣା ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁର ଚାପରୁ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।" ରାଜା ଏହି ଡାଡ଼ିକୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମେ ଜିଭହୀନ ହେବ।" ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ନାହିଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଉଛି। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ, ଜଗତ ତୁମେ ଉପରେ ଭିତିହେଉଛି; ତୁମେ ନାହିଁ ଥିଲେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲୁ; ତେଣୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।" "ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ଇନ୍ଦ୍ରା ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ବଳିଦାନର ଭଗବାନ। କିଏ ଆମେ ନିର୍ଦୋଷ ହେଲେ ତୁମେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ବର୍ଣ୍ଣା ତାଳ ତୀରରେ ଦଣ୍ଡି ଥିବା ସେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।" "ଏହି କାରଣରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ମାନବମାନେ ଉପରେ ବର୍ଷା ନାହିଁ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଝରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।" ଏଠାରେ ଦେବାପି ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ; ପ୍ରତୀପ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଶିଳ୍ପ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ସେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହେଲା। ସେ ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷା ଦେବା ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଅତି ତୀବ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଦ୍ୟୁତ ଭରିଥିବା ମେଘମାନେ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ। ତାପରେ, ବଳିଦାନର ଭଗବାନ ଅଗ୍ନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲାଭ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ, "ତୁମକୁ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ କହ।" "ତୁମର କୃପାରେ ତୁମର କୀର୍ତି ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଯାଉ।" "ଯେଉଁଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ଅଗ୍ନିର ଲୋକକୁ ଯିବେ।" "ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ତିଳ ଦାନ କରିବେ—" ଏହିପରି, ଅଗ୍ନିଦେବ ପୁନଃ ଆପଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂର୍ବବତ କରିଲେ। "ଯେଉଁଠାରେ ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ପଢ଼ିବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ କରିବେ।" "ସେ ଦିନ ଓ ରାତି କରାଯାଇଥିବା ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହେଇଯିବେ।" "ଯେଉଁଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।" ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ନାମକ ଏକ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସୁନନ୍ଦା ସ୍ନେହରେ ଅଟୁଟ, ସଂସାରରେ ପତି ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାରି ଅନେକ ଧନ ଦଳି ଜିତିବା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲା। "ସୁନନ୍ଦାକୁ ଯାଇ କହ, ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଛି।" "ଯଦି ସେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁନନ୍ଦା, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତି ନେଇ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗଲେ—" ଏହିପରି କହି ଦୂତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୁନନ୍ଦା ସୁନ୍ଦର ହାସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସୁନନ୍ଦା ଧର୍ମରେ ଶୋଭିତ ହେବା ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଉପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଛାୟା ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦୀପ୍ତିହୀନ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ବିବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ବିନାଶ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ବିଳାପ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ଆଉ ଏକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନେକ ଦାନ କଲେ।