ଏକଥାରେ, ରାଜା ଯୟାତି ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ ପୁଛିଲେ, “ଏଠାରେ କିପରି ପୁନର୍ବାସ ହେଲା? ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜିଜ୍ଞାସୁ, ମହାମୁନି।” ତାହାପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ, “ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ହେଇ ବଡ ଦ୍ୱନ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବେଶିଭାଗ ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତଦେହ ସମାନ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ମଣିଷମାନେ ଭୋଗୁଥିବା ବେଳେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଔଷଧ ଉପଲବ୍ଧ ନଥିବାରୁ କେବଳ ଅସ୍ଥି ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ଭୁଖ ଓ ତରସରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଆଣିଲେ ଓ ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଅଗ୍ନି କହିଲେ, “ଏବେ ଯେଉଁଠି ଔଷଧ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହା ଏବେ ଯଥାଯଥି। ମୁଁ ଅଖାଦ୍ୟ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଅଗ୍ନିଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ଅଗ୍ନି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ରିୟା, ଯଥା ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଏହାଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ମଣିଷମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହେବାରୁ, ସେମାନେ ସଂହାର ପାଇଲେ। ତେଣୁ ଦେବମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ, “ଅଗ୍ନି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଖୋଜିବା ଦରକାର।” ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ। ଏଭଳି ଖୋଜିବାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଏକ ଟିଆପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ। ଟିଆପିଲା କହିଲା, “ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।” ଟିଆପିଲା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାପ ଦେଲା। ଅଗ୍ନି ଶମୀ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଟିଆପିଲା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଲା, “ତୁମର ଜିହ୍ୱା ଉଲ୍ଟା ହେଉ।” ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଅଗ୍ନି ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଯେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଠି ଅଗ୍ନି ଝରଣା ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ, “ମୁଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖରୁ ବଞ୍ଚିଛି, ହେ ଦେବମାନେ।” ଏଥିରେ ଅଗ୍ନି ଏକ ବେଙ୍ଗକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ରାଜା କହିଲେ, “ତୁମେ ଏବେ ଜିହ୍ୱାହୀନ ହେବ।” ଏପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ତୁମେ ନଥିଲେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମରେ ନିର୍ଭର କରେ। ତୁମେ ନଥିଲେ ଆମେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବୁ, ତେଣୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ହେ ଯଜ୍ଞପତି। ହେ ଭଗବାନ, ଆମେ ନିର୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ତୁମେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସେଠାରେ, ସେଇ ନଦୀ କୂଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମଣିଷମାନେ ଉପରେ ବର୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହି ଝରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।” ସେଠି ଦେବାପି ନାମକ ଏକ ଧର୍ମିକ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପ୍ରତୀପ ନିତିମାନ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା। ତାପରେ ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ। ଏହାଦେଖି ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଭୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଦେବମାନେ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ଯାହା ପ୍ରିୟ, ତୁରନ୍ତ ଆମକୁ କୁହ।