ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, “ଏହିଠାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛି, ତୁମେ ଏବେ ତୁମ ପୁଅ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ।” ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ସ୍ବାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ; ତାହାପରେ ତିନି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା କପିଲାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଗାଈ, ଆଜି ମୁଁ କଣ ଉପକାର କରିପାରିବି? ଶୀଘ୍ର କହ।” ଗାଈ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋତେ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷା ଭାବେ ପିଡ଼ା ଦେଉଛି; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଏକାଥିକି ପାଣି ଆଣ।” ତାପରେ ଗାଈ କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ମିଛ କହେନି; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେଟି ସତ୍ୟ।” ରାଜା ଧନୁକୁ ତଣି, ତାର ଉପରେ ଏକ କଣ୍ଡା ଲଗାଇ, ଭୂମିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏକ ତୀର ମାରିଲେ। ତାହାପରେ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶୀତଳ, ଶୁଭ ପାଣି ଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମ ନିଜେ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଧର୍ମ କହିଲେ, “ତୁମର ସତ୍ୟବାଦିତାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ତୁମ ପରି କିଏ ନାହିଁ।” “ତୁମର ତେଜରେ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ପାଇବେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ।” “ଏହି ପବିତ୍ର ପାଣି ତଳାକୁ ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ।” “ବିଶେଷ ଭାବେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଏଠାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସିବେ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ବାରା ଲାଭ କରିବେ।” “ତୁମ ନାମରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟବାନ ହେବ; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏକ ଲକ୍ଷ ପୁଣ୍ୟ ମିଳିବ, ଏଠାରେ ଦାନ କଲେ ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳିବ।” “ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ସ୍ରାଦ୍ଧ କରିବେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ରତାରେ—” “ଏଠାରେ ତ୍ରୁଷାରେ ପିଡ଼ା ପାଇଥିବା ପୋକା ଓ ପତଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ—” “ତେବେ ଭକ୍ତି ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା ଥିବା ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପକାର କେତେ ଅଧିକ!” “ଓ ରାଜା, କପିଲାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଏଠି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।” ତାପରେ କପିଲା, ଗାଈ ଓ ଗୋପାଳ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଉଠିଲେ। ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, “ଏଠାରେ, ଅତୀତରେ ଅଗ୍ନି ହରାଇଗଲା ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଶୋଧିଲେ।” ଯୟାତି ପଚାରିଲେ, “ଏଠାରେ କିପରି ଅଗ୍ନି ଫେରିଲା? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି, ମହାମୁନି।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ପିଡ଼ା ପାଉଥିଲା ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଅନେକ ସନ୍ଦେହ ହେଉଥିଲା।” ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ମରିଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବିତ ରହିଥିଲେ ସେମାନେ ମୃତ ଦେହରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଃଖ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଆସିପଡ଼ିଥିଲା, ଓ ରାଜା— ଖାଦ୍ୟ ଓ ଔଷଧ ନାହିଁଥିବାରୁ, ଦେହରେ କେବଳ ହାଡ଼ ରହିଗଲା। ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ଅଗ୍ନି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳର ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଆଣି, ପାଣିରେ ଧୋଇଲେ। ଖାଇବା ଓ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି କହିଲେ— “ଏବେ ଯେଉଁଠାରେ ଔଷଧ ହରାଇଗଲା, ଏହି ସମୟରେ ଏହା ଯଥାଯଥିକ।” “ମୁଁ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଜିନିଷ ଖାଇବିନାହିଁ; ଏହି ଭୂମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଅଗ୍ନି କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏହି ନିଷ୍ପତି କଲେ। ଅଗ୍ନି ହଠାତ୍ ହରାଇଗଲା ପରେ, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଭଳି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ବିମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ବିନାଶ ହେଲେ। ତେଣୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଜିବା ଦରକାର—ଅଗ୍ନି କେଉଁଠି ଅଛି? ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଉପରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଜିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତିକ୍ଳାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଏକ ପରାକିତାକୁ ଦେଖିଲେ। ପରାକିତା କହିଲେ, “ବଡ଼ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ହବି ଗ୍ରହଣ କରେ, ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।” ପରାକିତା ରାଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାପ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କରିଲେ। ଅଗ୍ନି ଶମୀ ଗଛର ଭିତରେ, ଏବଂ ମହାନ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଭଳି, ପୁଣ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଘଟଣା ଏ ସ୍ଥାନରେ ହେଇଥିଲା—ଏହି କଥା ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।