ମା' ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋର ହେବ, କହି କପିଳା ଦେବୀ ଦୟାର ଦିଆଁ ଜାଲିଲେ। ନାହିଁ ତ, ଏଠାରେ ରୁହ; ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଉଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋର ହେଉ। ମୋତେ ମା'ରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ଜୀବନ ମୋର ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ନୁହେଁ। ମା' ପରି ରକ୍ଷକ କେହି ନାହିଁ, ମା' ର ପଥ ପରି ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଆଉ ଅନ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ଭିତରେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। "ପୁତ୍ର, ଏହା ମା'ର ଶେଷ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପଦେଶ," କପିଳା କହିଲେ। "ସଦା ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହ, ସତର୍କ ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଲୋଭରେ ଆସି, କ୍ଷତିକର ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଗାଁଠି ଘାସ ମଧ୍ୟ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଲୋଭରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ଲୋକେ ସମୁଦ୍ର, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଲୋକେ ତିନିଟି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ: ଲୋଭ, ଅସାବଧାନତା ଓ ଭ୍ରମିତ ବିଶ୍ୱାସ। ପୁତ୍ର, ସଦା ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମରେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ପଶୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସତର୍କ ରହ।" "ମୋର ଉତ୍ତର ଶୁଣ, ଯାହା ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରେ; ଯେପରି ଜଣେ ବିଶ୍ରାମ କରି ପୁନଃ ଫେରେ, ସେପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମିଳନ କରନ୍ତି।" ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମା' ଓ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଦେଖିବାକୁ ଏକାଠି ହେଲେ। ତା' ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ସେ କହିଲେ, "ମୋର ଛୋଟ ପୁଅ ଫେନପା ଅସହାୟ, ଦୁଃଖୀ ଓ ଦୁର୍ବଳ। ଏହି ପୁଅ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ବିଶେଷ କରି ଏବେ। ସେ ଅପସ୍ଥାନରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଅନ୍ୟ ଦଳରେ ଚଳିଇଁ।" "ମୁଁ ମାନ୍ୟ କରିବି, ମହାନ ଲୋକମାନେ; ମୁଁ ଚାଲିବି, ସତ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ କରି।" ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ। "ତୁମେ କପିଳାଙ୍କୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷ ଲାଗିବା ନାହିଁ।" ଏଠାରେ, ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ଧର୍ମର କଥା କହେ। କପିଳା କହିଲେ, "ମୁଁ କେବେ ମୋର ଲାଭ ପାଇଁ ଅପସତ୍ୟ ଉପଯୋଗ କରିନି। ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ସତ୍ୟ, ଯଦି ତଳାପଟରେ ରଖାଯାଏ, ସତ୍ୟ ଭାରୀ। ଏହିପରି, ମୁଁ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କେବେ ଅପସତ୍ୟ କହିବି ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଏତେ କଷ୍ଟର ଜୀବନ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ଦୁଃସାଧ୍ୟ। ନିଶ୍ଚିତ, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ।" ତା'ପରେ, କପିଳାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଆଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଲା। ସତ୍ୟପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଅଶୁଭ ହୁଏ ନାହିଁ। "କପିଳା, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ନିୟମ ପାଇଁ କଥା କହିଛ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରି ଚାଲିବାକୁ ଦେଉଛି—ତୁମର ପୁତ୍ର ପାଖକୁ ଯାଉ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜା ନିଜ ସ୍ଵଭାବରେ ଫେରିଲେ; ପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସତ୍ୟବାଦୀ କପିଳାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ କଣ ଉପକାର କରିବି? ଶୀଘ୍ର କହ।" ଗାଈ କହିଲେ, "ତିଆ ସେ ମୋତେ ତିବ୍ର କଷ୍ଟ ଦେଉଛି; ଏହିପରି, ଶୀଘ୍ର ପାଣି ଆଣ।" "ମୁଁ କେବେ ଅପସତ୍ୟ କହିନି; ଯାହା କହିଛି, ଏହା ସତ୍ୟ," ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଧନୁରେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଭୂମିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ତା'ପରେ ଶୁଧ୍ଧ, ଶୀତଳ, ମଙ୍ଗଳଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। "ତୁମ ସତ୍ୟବାଦି ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମେ ଭଳି ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ତୁମ ତେଜରେ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ।" ଏପରି ମା' ର ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟର ଉପାସନା, ଓ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଏହି କଥାରେ ଉଜାଗର ହେଲା।