ଏହି କଥାରେ, ପାପର ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି—ଯେଉଁମାନେ ଭରସା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଦ୍ଵିଜମାନେ ଉପରେ ଘୃଣା କରି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ବଡ଼ ପାପର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଉପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି ଆନନ୍ଦ ଉଠାଉଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପର ଶିକାର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରାତିରେ ଦହି ଓ ଭଜା ଚିଢ଼ା ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅପରାଧ ମଧ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ବେଗୁନ, ମୂଳା, ସ୍ଵେତ କିମ୍ବା ଲାଲ ରସୁଣ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୋଷ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ, ବାଘ ଏକ ଗମ୍ଭୀର କଥା କହିଲେ—"ମୋ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଭଳି ଠକାଯାଇନାହିଁ," ବାଘ କହିଲେ। "କପିଳା, ତୁମ ଝିଅ, ତୁମ ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ, ହେ ମାତୃଭକ୍ତ ମା!" ମାଁ ତାଙ୍କ ଝିଅ, ଭାଇ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଦେଖା କରି, କନ୍ତାଳ ମୁହଁରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଗୋକୁଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ସେ, ଦୃତଗତିରେ ଅନେକଥର ଦୌଡ଼ି, ଶେଷରେ ନିଜ ଗୋକୁଳକୁ ପହଁଚିଲେ। ମାଆଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣି, ବଛିଆ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ ଅସମୟରେ ଆସିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀଷଣ ଥିଲା। ବଛିଆ ପଚାରିଲେ, "ମା, ଏହି ଅସମୟରେ କାହିଁକି ଆସିଛ?" ମାଆ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୋତେ ଭଲପାଇ ଆସିଛି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଇଛା ପୂରଣ କର। ମୋ ସନ୍ତାନ, ଏହି ମା-ସନ୍ତାନ ମିଳନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ପୁଣି ଆସିବ ନାହିଁ। ଏବେ ମୋତେ ଯେଉଁ ବାଘ ଯେଉଁ କୌଣସି ରୂପ ନେଇପାରେ, ସେଠାରେ ମୋ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆଜି ମୋତେ ପଶୁରାଜ ସାମ୍ନାରେ ଯିବାକୁ ହେବ। ତୋ ସହିତ ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ। ତୁମେ ନ ଥିଲେ, ମୁଁ ଏକା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ମାଆ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ମୋର ହେଉ। କିମ୍ବା, ଏଠାରେ ରୁହ, ତୁମ ବ୍ରତ ମୋର ହେଉ। ମାଆ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ନୁହେଁ। ମାଆ ପରି ରକ୍ଷକ କେହି ନାହିଁ, ମାଆ ପଥ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ। ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସାଧାରଣ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।" "ମୋ ସନ୍ତାନ, ଏହି ମାଆର ଶେଷ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ। ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସଦା ଜାଗୃତ ରୁହ। ଲୋଭ ଲାଗି ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଘାସ ପତା ମଧ୍ୟ ନେଉନାହିଁ। ଲୋଭରେ ମନୁଷ୍ୟ ସାଗର, ଅରଣ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଲୋଭ, ଅସାବଧାନତା ଓ ଅନୁଚିତ ଭରସା ତିନିଟି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ଏହି କଥା ମନେ ରଖ, ସଦା ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର। ଅରଣ୍ୟରେ ଘୂରିବା ସମୟରେ ସଦା ପଶୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମମାନେ ପ୍ରତି ସାବଧାନ ରୁହ।" "ମୋର ଉତ୍ତର ଶୁଣ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ—ଯେପରି ଶେଷରେ ଶେଇଥିବା ଲୋକ ପୁଣି ଫେରେ, ସେପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁଣି ମିଳନ କରନ୍ତି।" ସେଠାରେ ସେମାନେ ମାଆ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ମିଳି ଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଭରି, ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଛୋଟ ପୁଅ ଫେନପା ଅସହାୟ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ। ଏହି ପୁଅ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ବିଶେଷ କରି ଏବେ। ସେ ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଘୂରେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ ଘୂରେ। ମୋର ଦୋଷ ଦୟା କର, ହେ ଉତ୍ତମମାନେ; ମୁଁ ଏବେ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରି ଯିବି।" ତାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଲେ।