ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ମୃଗୀ ଆସିଥିଲା । ତାଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତା କରିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ମୃଗୀ କହିଲେ – “ତୁମେ ମୋ ସହ କଥା ହେଲା ପରେ, ପୁନଃ ତୁମର ପ୍ରାକୃତିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଗୋ ହେବେ ।” ଏହି କଥା କହି ମୃଗୀ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି ରାଜା ତୁରନ୍ତ ରୂଦ୍ର ମୁହଁରେ ପରିଣତ ହେଲେ; କ୍ରୋଧରେ ତିନି ନିଜ ସେନାକୁ ଭକ୍ଷି ଦେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବାକି ସେନା ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଛିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ହେଇଗଲେ । ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଚଉକରେ, ତିନି ରାସ୍ତା ଯୋଗରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବା ଲାଗିଲେ । ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ବିରାଟ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ଗୋ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଗୋ, ତାଙ୍କ ଝୁଣିରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ତିଆଁ ପାଇଁ ଘାସ ଖାଇବାକୁ ଯାଇଥିଲେ । ଏହି ଗୋ ଏକ ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ଘାସ ଖାଇଥିବା ଗୋ ଥିଲେ । ଏଠିକୁ ଏକ ବାଘ ଆସିଲା, ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିଲା । ଏହି ଗୋ ତାଙ୍କ ଛାଣିଆ ପିଲାକୁ ଗୋଖାଟରେ ଦୁଧ ପିଇବା ବେଳେ ମନେ କରିଲେ । ମୂର୍ଖମାନେ ପ୍ରେମରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତାକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି । ଏଠିକି, କପିଲା କହିଲେ – “ମୋ ଜୀବନ ଭୟରେ, ବାଘ, ମୁଁ କିଛି କାନ୍ଦି ନାହିଁ ।” “ମୋ ପିଲା ଘାସ ଖାଇନାହିଁ; ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଉଛି ।” “ମୁଁ ମୋ ପିଲାକୁ ଦୁଧ ପିଇଇ, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତନର କଥା କହୁଛ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ ।” “ତୁମେ ଏହି କଥା ଭୟରେ କହୁଛ; ଜୀବନର ଭୟ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ ।” “ଯଦି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ମୋତେ ଛାଡିଦିଅ, ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।” “ପ୍ରମାଣ ମିଳିଲା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଯିବି – କିମ୍ବା ନାହିଁ ।” “ମୁଁ ପୁନଃ ଫେରି ନାହିଁ, ତେବେ ସେହି ପାପରେ ମୁଁ ଦୂଷିତ ହେଉଛି ।” “ଯେମାନେ ଗୁରୁକୁ ଧୋକା ଦେବା କିମ୍ବା ଚୋରି କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” “ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଗୋ ହତ୍ୟାର ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” “ମିତ୍ରକୁ ଧୋକା ଦେବା, ଗୁରୁକୁ ଭୁଲ କରିବାର ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” “ଯେମାନେ ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ପାଦରେ ଛୁଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” “ଯେମାନେ କୁଆ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ପୋଖରୀ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” “ଅକୃତଜ୍ଞତାର ପାପ, ଚୁଗଲି କରିବାର ପାପ, ମଦ ଓ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବାର ପାପ, ରାଜାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରିବା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାରେ ବାଧା କରିବା, ଯେମାନେ ଭରସା ରଖିଥିବାକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିବା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ରାତିରେ ଦହି ଓ ଭଜା ଧାନ ଖାନ୍ତି, ବେଗୁନ, ମୁଳ, ଶ୍ୱେତ କିମ୍ବା ଲାଲ ରସୁଣ ଖାନ୍ତି – ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ମୋପରେ ଆସିଯିବ ।” ଏପରି, ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ, ବାଘ କହିଲେ – “ମୁଁ ତୁମକୁ ଧୋକା ଦେଇନାହିଁ ।” “ଯାଉ, କପିଲା, ତୁମର ପିଲାକୁ ଦେଖ, ପିଲାକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ମାତା ।” ମାତା ତାଙ୍କ ମା, ଭାଇ, ମିତ୍ର ଓ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ସେ ଗୋକୁଳ ଦିଗରେ ଯାଇଲେ ।