ରାମ, ଜନସମାଜରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ସୀତାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା, ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ 'ସୀତା ତଳା' ଭାବରେ ପରିଚିତ କରନ୍ତି, ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ତପସ୍ୟା କରି, ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠିରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମାସ ଓ ମାର୍ଗରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠିରେ ଗର୍ଭଧାରଣ ହୁଏନି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁ-ହରିଙ୍କ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥଳ ଅଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହରିଙ୍କ ଚକ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମାପିପାରିବେ ନାହିଁ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ହରି ସ୍ମୃତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ ଶରୀରଧାରୀ ଜୀବର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ ହରି। ବିଷ୍ଣୁ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୀତବସ୍ତ୍ର ଉପରେ କ୍ଷୀରସାଗରର ତରଙ୍ଗର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ରେ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଚେହେରା ଏବଂ ଶ୍ରୀର ଚମକ ରେ ଅତି ଶୁଭ୍ର। ସେ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆଇଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ରତ୍ନମାଳା ଭଳି ପ୍ରକାଶମାନ ଥିଲେ। ରାହୁର ଭୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ ମିତ୍ର ଫେରିଆସିଥିବା ପରି ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶମ୍ଭୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳ ମିଶି, ମୁକ୍ତିର ଦାତା, ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶିତଳ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଚେତନାର ରତ୍ନ-ଫ୍ଲେମ୍, ମନର ଏକତାର ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ, ତିନି ଲୋକ ଭରିଥିବା ଲୀଳାମୟ ଶକ୍ତି, ହସୁଥିବା ଫୁଲର ପତ୍ର ରେ ପବନରେ ଚଳିଥିବା ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଚେତନାର କିରଣରେ ଶୋଭିତ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେ ଦମକ୍ତା, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଶରଣ ଭାବେ ନମସ୍କାର। ଯଜ୍ଞର ଭାବରେ, ଯିଏ ହବି ଭକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ରୂପରେ ଅବତିର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଧର୍ମର ଭଣ୍ଡାର, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଅମୃତ ରୂପୀ, ଭୟଙ୍କର, ମାୟାର ମାସ୍ଟର, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗନିଦ୍ରାର ସ୍ୱରୂପ, ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କ୍ରିୟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ମାପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚେତନା ଓ ପରମାତ୍ମା, ଗର୍ବିତ, ସିଂହ ଶରୀରୀ, ଦାନବ ନାଶକ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଚେଦକ, ସଂସାରର କାରଣ, ଶାନ୍ତ, ମୁକ୍ତିର ଦାତା, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଶାନ୍ତିର ଦାତା, ନୀଳ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ସମ, ତରଳ ତନ୍ତୁରେ ଚମକିଉଥିବା, ତିନି ଲୋକରେ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅଧିକୃତ କରିଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୁର୍ବଳମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପସାରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ ଅୟୋଧ୍ୟା ନଗରକୁ ଯିବି ଏବଂ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରିବି। ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଗରୁଡ ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା ଦେବ, ଦେବମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୈବୀ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଯେଉଁଠି ହରି ପୂର୍ବରୁ ଆସି ନଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରୁ କିଛି ପଡ଼ିଥିଲା...