ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ସେଉଁପରି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କରେ, ସେଉଁଠି ଏକ ବିଶେଷ ଫଳ ମିଳେ। ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ କଥା ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ କହିଅଛି। ଏକ ସମୟରେ, ରାଜନ୍, ଶାମିଲାକ୍ଷ ନାମକ ଏକ ଧୋବି ଥିଲେ। ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ପର୍କରେ ଅପମାନ ଘଟିବା ପରେ, ସେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଧୋବିଙ୍କ ଝିଅ, ଯିଏ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହ ମିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଭୟର କଥା ଜଣାଇଲେ। ସେଇ ଦାସୀ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସହ ଦୁଃଖରେ ଅଂଶୀଦାର ହୋଇ, ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତେବେ ଦାସୀ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ପିତା ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି, ସେଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଦେଇଦିଅ, ସେସବୁ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ରୁତ ଧୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ହୋଇଯିବ। ତୁମେ ଏଠି ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ଯାଅ ଏବଂ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ସାମ୍ୟ କର।" ଝିଅ ଏହି କଥା ତୁରନ୍ତ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଖୁସି ହେଲେ। ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଇ ଝରଣାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳରେ ଡୁବାଇବା ପରେ, ଏହାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ସେମାନେ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ସେଠାରେ ଧଳା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ହୋଇଯାଏ। ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ଏଠାରେ ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ଯାହା ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଭାଗର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡରେ, ଏଠିଏ ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକ ଅଂଶ। ଏଠି ଅଛନ୍ତି ଦେବୀ କାଟ୍ୟାୟନୀ, ଯିଏ ଦାନବ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ମହାଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶୁମ୍ଭ। ସେ ଦେବତା ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଶଂକରଙ୍କ ଦୟାରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସାକ୍ଷାତ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ହେ ମା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଶୁମ୍ଭକୁ ନଶ୍ଟ କର। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ କେବଳ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ।" "ପୂର୍ବେ ବାଷ୍କଳ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।" ତାପରେ ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ଯେଉଁଠି ଦେଖିଲେ ଯେ ଏକ ନାରୀ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ—"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମହିଳାକୁ ଜୀବନ୍ତ ଧର!" ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାକିଲାମାତ୍ରେ ସେମାନେ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଥାଅ! ଥାଅ!" କିନ୍ତୁ ସେ ମୃଗପତଙ୍ଗ ଭଳି ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠି, ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ରହିବି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ।" ସେଉଁଠି ବଳି, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଅଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି। ଦେବମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ପ୍ରତିବାର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠି ଦେଖିବାକୁ ଆସିବୁ।" ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ କାଟ୍ୟାୟନୀ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।