ବାଷ୍କଳ ନାମକ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ବାହାରିପାରେନି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ତୁମର ଜୁତୋ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ି, ଉଠିଆ ପାଥର ଉପରେ ସେଗୁଡିକୁ ରଖ। ବାଷ୍କଳଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଜୁତୋ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ—ମୋର ଜୁତୋର ଓଜନରେ ଦମିଯାଇ, ସେହି ଦାନବ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଚଳିପାରିନଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ମୁଁ ମୋର ଜୁତୋ ପାଇଁ ରଚିଛି। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ମୋର ଜୁତୋଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ମୁଁ ସଦା ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଅଛି। ଏହି ପର୍ବତ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ମୋ ମନ କେବେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଲେନି। ଯେ ଦେବୀ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜୁତୋ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଯୋଗୀମାନେ ଏଠି ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଛ, ସେପରି ମୁଁ କହିଦେଲି। ଯିଏ ଏହି କଥା ଭକ୍ତିସହିତ ପାଠ କରିବେ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଇବେ। ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଦାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ଘଟଣା ଦୀର୍ଘଦିନ ତଳେ ଏକ ଧୋବୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶାମିଲାକ୍ଷ। ଜାମାକପଡ଼ା ନେଇ ଅପମାନ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ରାଜା, ତାଙ୍କର ଝିଅ, ଯିଏ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଥିଲେ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଏହି ଭୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ଦାସୀ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ସାମିଲ ହୋଇ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ତୁମ ଜଣକ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି। ଯେକିଛି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପକାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଧଳା ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦାସମାନଙ୍କର କପଡ଼ା ସେଠାରେ ଧୋଇଲେ, ସେଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଧଳା ହୋଇଯାଏ। ଏଠି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ଜଣକଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର। ଝିଅ ଶୀଘ୍ର ଏହି କଥା ତାଙ୍କ ଜଣକଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ଝରଣାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପାଣିରେ ରଖି, ବହୁତ କପଡ଼ା ଧଳା ହେଲା। ତା’ପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଗୁଡିକ ନେଇଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଝରଣାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ କପଡ଼ା ଏଠି ଧଳା ଓ ଉତ୍ତମ ହୁଏ। ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାଜନ୍, ଯିଏ ଏଠାରେ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, କେବଳ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିପରି ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ଯାହା ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଭାଗର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଅଂଶରେ, ଏକାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଏଠି ଅଛନ୍ତି ଦେବୀ କାତ୍ୟାୟନୀ, ଯିଏ ଦାନବ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଶୁମ୍ଭ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ। ସେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ବରପ୍ରସାଦରେ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଗିଥିଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଓ ପ୍ରକଟ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଦେବୀଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ, ପୂଜା କଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—ହେ ଶୁଭେ, ଏହି ଦାନବ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ହାତରେ ବିନାଶ ହେବା ଉଚିତ, ଆପଣ ଏହାକୁ ସମାପ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଶୁଭେ, ପୂର୍ବରୁ ବାଷ୍କଳ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦମିତ ହେବାବେଳେ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ରାଜନ୍, ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ସେଉଁଠି ଦାନବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ଦେବୀ ଜଣେ ନାରୀ। ଏହିପରି ଏହି ମହାପୁରାଣ କଥା ଅଗ୍ରଗତି ହୁଏ।