ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଓ ରାଜା, ଯେ କେହି ଏହି ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ଅନେକ ଉପବାସ, ନିୟମ, ଦାନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏହି ଦିନରେ ତାଙ୍କ ଦେବୀୟ ପାଦୁକା ଯେଉଁଠାରେ ରଖାଯାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ରାଜା, ଏହି ସମସ୍ତ କଥାର କାରଣ ଏବଂ ଉଦ୍ଭବ ଏହିପରି ଅଛି—ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇପ୍ରକାରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଦିନରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୌଳିନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା। ଯମର ସମସ୍ତ ନରକ ଖାଲି ହେଇଗଲା। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ମାନବ ଲୋକରେ ଆମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛୁ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆଗରୁ ପାପ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବଂ ବାଷ୍କଲ ନାମକ ଦେମନ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ; ଦେବୀଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ଦେବୀ ନିଜ ପାଦୁକା ଏଠାରେ ରଖି, ଏହି ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଥର ଉପରେ ରଖିବାକୁ କହିଲେ। ବାଷ୍କଲଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପାଦୁକା ରଖାଯିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ପାଦୁକାର ଭାର ତଳେ ବାଷ୍କଲ ଦେମନ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦେବୀ କହିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ମୁଁ ପାଦୁକା ପାଇଁ ଦେଇଛି। ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପାଦୁକାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମୁଁ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ। ଏହି ପାହାଡ଼ ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ; ମୋ ମନ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଶ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏହି ଶୁଭ ପାଦୁକା ଛାଡ଼ି ଦେଇ। ଏଠାରେ ଏଉଁଅଜ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଯୋଗୀମାନେ ଆଜିଯାଏ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଯେ କେହି ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ହୁଏ। ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ସେବକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଦୀର୍ଘକାଳ ପୂର୍ବେ, ଓ ରାଜା, ଏକ ଧୋବି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶାମିଲାକ୍ଷ। ବସ୍ତ୍ର ନେଇ ଲଜ୍ଜା ଲାଗିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟିତ ହେଲେ। ରାଜା, ତାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ, ସେ ସେବିକାମାନଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି। ଧୋବି ଝିଅକୁ ଏହି ବସ୍ତ୍ର ଭୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେବିକା ଝିଅ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅନୁଭୂତି କରି, ବିପଦରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେବିକା କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ତୁମ ବାପା ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି। ସେଠାରେ ଯାହାକୁ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଧୋବିବସ୍ତ୍ର ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଭୟିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।" ଝିଅ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ବାପାକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ, ଧୋବି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସକାଳେ ଉଠି, ସେ ଝରଣାକୁ ଯାଇଲେ। ଏଠାରେ ଜଳରେ ବସ୍ତ୍ର ଧୋଇଲେ, ବହୁ ବସ୍ତ୍ର ଶୁଭ୍ର ହେଇଗଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଝରଣାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଏଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେଠାରେ ତ୍ୟାଗ ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।