ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଶ୍ରୀମତୀ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀ ସେଠି ବସିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଲୋକମାନେ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଥିଲେ । ସେହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଇ କହିଲେ, "ତମେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଦୁଃଖ ହିନ ହେବା ପାଇଁ ।" ତାପରେ ଦେବୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରିବାକୁ କହିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ଦେବୀ, ଜଗତର ଦେବତାଙ୍କର ଦେବୀ, ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ନିମ୍ନ ଅଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିପାରିବି । ଏହି ରାଜ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଛି । ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକଠା ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ।" ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚିଲେ । ଦେବୀ ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି ରହିଲେ । ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତ, ନିୟମ, କିମ୍ବା ଦାନର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପଦୁକା ସେଠି ରଖିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ଲୋକ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ପଦୁକାର କାରଣ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା । ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାନ୍ତି । ସେହି ସମୟରେ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଭଳି କ୍ରିୟା ହେଉଥିଲା । ତେଣୁ ଯମର ସମସ୍ତ ନରକ ଖାଲି ହେଇଗଲା । ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ । ମାନବ ଜଗତରେ ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ । ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ପୂର୍ବ ଅପରାଧ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ । ଦେବୀ କହିଲେ, "ବାଷ୍କଳ ଦେମନ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ; ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିବା ଉଚିତ । ନିଜ ପଦୁକା ଏଠି ରଖି, ଉଦ୍ଭୂତ ପାଥର ଉପରେ ରଖ ।" ବାଷ୍କଳର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଦୁକା ରଖିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ମୋ ପଦୁକାର ଭାରରେ ଏହି ଦେମନ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ପଦୁକା ପାଇଁ ମୁଁ ଦେଇଛି । ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପଦୁକା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଚଲନ୍ତି, ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମୁଁ ଅର୍ବୁଦରେ ଏବଂ ଏଠି ସାଧକମାନେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହି ପାହାଡ ମୋ ପ୍ରିୟ; ମୋ ମନ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଲା ନାହିଁ । ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ପଦୁକା ଏଠି ରଖି ଗଲେ । ଏଠି ଆଜିଯାଏଁ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଯୋଗୀମାନେ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି । ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଯେପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ତାହା ମୁଁ କହିଦେଲି । ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଠ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାନ ଲୋକ । ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଦାସମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏହାର କଥା ଏବେ ଆସିଛି । ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବେ, ଏକ ଧୋବୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶାମିଲାକ୍ଷ । କପଡ଼ା ବିଷୟରେ ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ଭୟଭିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଜୀବନର ପରିଶୁଧ୍ଧ ଝିଅ, ଦାସୀମାନେ ସହିତ ମିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଭୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ । ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଅଂଶୀଦାର ହୋଇ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ଦାସୀ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଓ ତୁମ ପିତା ଭୟ ମୁକ୍ତ ହେବେ । ଏଠି, ରୂପବତୀ, ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି ।