ଏକ ସମୟରେ, ଦୂତ କିଛି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଚିହ୍ନିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ। ଦେବୀ ଏହି ଦୂତକୁ ନିଜ ନାମରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ, ତୁମେ ଯାଉ ଏବଂ ଏହି କଥା ତାଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କର।” ଦେବୀ ଏହି ଦୂତକୁ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ମୁଁ କେହିପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ ଦେବିନାହିଁ; ତଥାପି, ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ତୁମର ଜୀବନ ନେବିନାହିଁ।” ଏହି ଦୂତ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ଶ୍ରଦ୍ଧେୟ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେବା, ତେବେ—ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏହିଠାରେ ଯିବି, ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସେ ରହୁଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅର୍ବୁଦ ଦୂତ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ତୁରନ୍ତ ଗତି କଲା। ତାଙ୍କୁ ବାଷ୍କଳି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୟରେ ଭରି ଏକାଏକି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଚିଅଁଠି ଚିଅଁଠି ଭାଗିଗଲେ। ଏହିଠି, ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋ ଶ୍ରଦ୍ଧେୟ ମାତା ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ।” ବାଷ୍କଳି ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭବତୀ, ମୋ ଜୀବନ ସଦା ତୁମ ଅଧିନ; ତୁମେ ମୋ ଜୀବନ ସାଥୀ ହେଉ। ମୋ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ଅଧିନ ରହିବ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର କଣ ଉପଯୋଗ?” ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବାଷ୍କଳି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ରାଜା, ଯେପରିକି ତୁମେ ଶୁଣିଛ। ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହସିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦାନବ ନାୟକକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାନ୍ଧିପାରିବି?” ଏହି ଚିନ୍ତା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ବାଷ୍କଳି ଅତ୍ୟଧିକ କାମାନ୍ଧରେ ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦାନବର ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦେବୀ ନିଜର ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଥିବା ରାଜା। ସେଉଁଠି ଅନେକ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସେନା ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ସେନା ଦାଇତ୍ୟ ନାୟକଙ୍କର ସେନାକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ବିନାଶ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦାନବ ନାୟକ ଜୀବନ ନଥିଲେ, ଦେବୀ, ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରାଜ୍ୟ ରଖିପାରିବିନାହିଁ।” ତାପରେ, ଦେବୀ ନିଜେ ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଦେଇ ଏହିଠି ବସିଲେ। ସେଉଁଠି, ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ନିଜର ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ରହୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଏହିଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ, “ତମେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ସମସ୍ତେ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି।” ଦେବୀ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଏକ ଵର ଚୟନ କରିବାକୁ କହିଲେ, “ବର ଚୟନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମ ମନର କଥା କହ।” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସଦା ଦୟାଳୁ—ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସଦା ଦୟାଳୁ, ଆପଣ ଦୟା କରି ମୋତେ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଏହି ଅଚଳ ରହିଛି। ଏଠି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା।” ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀ ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ କାମନା କରି ରହିଲେ। ଏଠି, ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ଯେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ଲୋକ, ରାଜା—ଏହି ଉପବାସ, ନିୟମ, ଦାନ ଦେବାର କଣ ଉପଯୋଗ—ଏଠି, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଖାଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଚପଲ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଏହି ସମୟର କଥା ଏବଂ କାରଣ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାଧନା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ଏହାର ଫଳରେ, ଯମର ସମସ୍ତ ନରକ ଖାଲି ହୋଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଏକଠା ହେଲେ। ମାନବ ଲୋକରେ ଆମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ। ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ପୂର୍ବ ଅପରାଧ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଧନା ଲାଭ କରନ୍ତି।